CZĘŚĆ 2
Kiedy Alvaro dotarł do Gran Palacio Velázquez z Claudią na rękach, skierował się prosto do recepcji.
— Apartament Królewski. Alvaro Santamaria.
Reżyser spojrzał na ekran.
— Mamy problem z pańską kartą, proszę pana.
Alvaro uśmiechnął się arogancko.
— Prześlij ponownie.
— Robiliśmy to już 3 razy.
Claudia zaczęła się denerwować.
— Co się dzieje?
— Konto zostało zablokowane przez głównego właściciela.
Alvaro kontratakował.
— Jestem właścicielem!
Potem za nim rozległ się kobiecy głos.
— Nie do końca.
Alvaro pozostał nieruchomy.
Elena pojawiła się na drugim końcu holu w towarzystwie Patricii.
— Eleno?
— Dobry wieczór, Alvaro.
Rozejrzał się zdezorientowany.
— Co ty tu, do cholery, robisz?
Dyrektor interweniował z absolutnym spokojem.
— Panie Santamaria, może powinien pan to wiedzieć, zanim pan będzie kontynuował. Pańska żona jest większościowym właścicielem tego hotelu.
Alvaro zbladł.
— To niemożliwe.
Elena podeszła bliżej.
— Nazywam się De la Vega. Moja babcia kupiła ten budynek 48 lat temu.
Claudia powoli puściła dłoń Alvaro.
Elena spojrzała na dyrektora.
— Anuluj rezerwację.
— Nie możesz tego zrobić!
— Już to zrobiono.
Wtedy pojawiła się Carmen Vidal z teczką.
— Alvaro Santamaría, niniejszym zostajesz oficjalnie powiadomiony o pozwie rozwodowym.
Alvaro otworzył dokumenty.
Ale Carmen wciąż miała przy sobie inną kartkę.
— To środek bezpieczeństwa związany z Santamaría Capital.
Alvaro na chwilę wstrzymał oddech.
Elena wpatrywała się w niego.
— Naprawdę myślałeś, że twoja firma jest twoja?
CZĘŚĆ 3
W holu Gran Palacio Velázquez było tak cicho, że słychać było nawet brzęk łyżeczki w szklance dochodzący z jadalni.
Alvaro spojrzał z Eleny na Carmen.
„Co to znaczy?”
Carmen otworzyła teczkę.
„To znaczy, że osiem lat temu Santamaría Capital była o niecałe 72 godziny od ogłoszenia bankructwa”.
Alvaro zacisnął szczękę.
Wiedziałem.
To był najgorszy moment w jego karierze.
Przez lata opowiadał inną wersję tamtych miesięcy: osobiście uratował firmę dzięki genialnej strategii finansowej i zaufaniu międzynarodowych inwestorów.
Rzeczywistość była znacznie mniej heroiczna.
W 2018 roku jego fundusz poniósł ogromne straty po serii katastrofalnych transakcji. Niektórzy inwestorzy zażądali wycofania kapitału, a dwa banki zagroziły anulowaniem linii kredytowych.
Potem pojawiło się 60 milionów euro z funduszu private equity.
Alvaro nigdy nie dowiedział się, kto za tym stoi.
Też nie chciał się za bardzo dowiadywać.
Pieniądze wpłynęły.
Jego firma przetrwała.
I zaczął myśleć, że jest niezwyciężony.
„Ten fundusz był mój” – powiedziała Elena.
Alvaro powoli zaprzeczył.
„Nie”.
„De Vega Patrimonial wpłacił te 60 milionów”.
„Kłamiesz”.
Patricia położyła dokumenty na ladzie.
„Oto przelewy, akcje i umowa, którą podpisałeś”.
Alvaro wziął dokumenty.
Jego podpis pojawił się na końcu.
„To była martwa strefa”.
„Zgadza się” – odpowiedziała Elena. „Dlatego nigdy nie wiedziałeś, kto za tym stoi”.
Początkowa inwestycja była realizowana za pośrednictwem kilku spółek. Dzięki kolejnym podwyżkom kapitału De Vega Patrimonial ostatecznie kontrolował 51% praw majątkowych związanych z funduszem.
Alvaro podniósł głowę.
„Więc kontrolowałeś mnie przez lata”.
„Nie”.
Elena podeszła bliżej.
„Ochraniałem cię od lat”.
Te słowa okazały się bardziej druzgocące niż jakakolwiek obelga.
Elena poznała Alvaro, gdy był jeszcze ambitnym młodym analitykiem. Był utalentowany, ambitny i posiadał niemal absurdalną pewność siebie.
Zakochała się w tym właśnie.
Kiedy się pobrali, Elena postanowiła używać w życiu towarzyskim wyłącznie nazwiska Santamaria. Alvaro wiedział, że jego żona pochodzi z bogatej rodziny, ale Elena nigdy nie chciała, aby ich małżeństwo zależało od jej bogactwa.
Kiedy urodziła się jej pierwsza córka, ograniczyła swoją obecność publiczną.
Kiedy urodziło się jej drugie dziecko, jeszcze bardziej.
Alvaro zinterpretował tę dyskrecję jako brak ambicji.
Potem zaczął interpretować ją jako zależność.
W końcu jako niższość.
Podczas gdy pojawiał się w magazynach biznesowych, Elena dyskretnie uczestniczyła w posiedzeniach zarządu.
Chociaż chwalił się, że spłacił dom, w rzeczywistości właścicielem nieruchomości była spółka holdingowa należąca do Eleny.
Podczas gdy zapraszał biznesmenów do Gran Palacio Velázquez, próbując zrobić na nich wrażenie, personel dyskretnie witał Elenę, ponieważ wszyscy znali prezesa hotelu De Vega.
Nigdy go nie upokorzyła, demaskując go.
Do tamtej nocy.
„Mogłeś mi powiedzieć” – mruknął Alvaro.
„Mógłeś”.
„Dlaczego tego nie zrobiłeś?”
„Bo chciałem wiedzieć, kim jesteś, kiedy myślałeś, że nie mam ci nic do zaoferowania”.
Alvaro zamknął oczy.
Claudia stała kilka metrów dalej.
Ochroniarze dyskretnie rozstawili się wokół grupy.
— Eleno, czy możemy porozmawiać na osobności?
— Mieliśmy 16 lat na rozmowę.
— Popełniłem błędy.
— Masz kochanka.
Claudia spuściła wzrok.
— To da się naprawić.
Elena wskazała na swój policzek.
Ślady nadal były widoczne.
— Nie to.
Alvaro przełknął ślinę.
— Straciłem panowanie nad sobą.
— Nie. Podjąłeś decyzję.
To zdanie sprawiło, że kilka osób obserwujących z daleka wymieniło spojrzenia.
Carmen znów zabrała głos.
Sprawa dotyczyła środków związanych z domem rodzinnym i pilnego wniosku opartego na dokumentach złożonych tego popołudnia. Ponadto zarząd Santamaría Capital zwołał nadzwyczajne zebranie po otrzymaniu informacji o możliwych wydatkach osobistych obciążonych kontami korporacyjnymi.
Alvaro odwrócił się gwałtownie do Claudii.
Miała na sobie markową sukienkę, nową torebkę i kolczyki, które Elena natychmiast rozpoznała.
Nie dlatego, że były jego.
Ponieważ widniały w księgach rachunkowych sprawdzanych przez audytorów.
„Sprawdziłeś moje karty?” zapytał Alvaro.
„Karty firmowe” – poprawiła ją Patricia.
W ciągu ostatnich 14 miesięcy pojawiły się wydatki na hotele, restauracje, bilety lotnicze, biżuterię i inne wydatki, które nie miały wyraźnego związku z działalnością gospodarczą.
Claudia zbladła.
„Alvaro powiedział, że mogę je wykorzystać”.
Wszyscy zwrócili na niego wzrok.
„Zamknij się” – mruknął Alvaro.
Claudia otworzyła oczy.
