Vanessa krzyknęła, drapiąc mężczyznę za kamizelkę, ale bez trudu została wyprowadzona przez frontowe drzwi. W jej panicznej walce jeden z jej nieskazitelnych, wartych dwa tysiące dolarów, markowych szpilek zsunął się, zostawiając w błotnistych śladach pozostawionych przez buty Marszałków na frontowym portyku. Ostrożnie go przestąpiłam, wychodząc na chłodne nocne powietrze.
O północy skutki były miażdżące. Derek i Vanessa nie byli po prostu bezdomni; Byli celem zakrojonego na szeroką skalę, wieloagencyjnego śledztwa federalnego. Ich konta bankowe zostały zamrożone. Karty kredytowe odrzucone. „Przyjaciele”, którzy kilka godzin wcześniej pili szampana, zablokowali ich numery telefonów.
Wylądowali w obskurnym motelu za sześćdziesiąt dolarów za noc przy autostradzie międzystanowej. Mój śledczy przysłał mi raport. Ściany łuszczyły się, klimatyzacja trzeszczała jak u umierającego astmatyka, a w pokoju unosił się zapach stęchłego dymu i rozpaczy.
Siedząc na brzegu mocno poplamionego, zapadającego się materaca, Derek oparł głowę na dłoniach.
„Musiałaś ją po prostu odepchnąć, prawda, Vanesso?” szlochał, a jego głos był żałosny i pusty. „Nie mogłeś po prostu trzymać języka za zębami. Musiałeś nazwać ją wiedźmą. Musiałeś wyrzucić Lily z samochodu”.
Vanessa, z makijażem rozmazanym w ciemnych, chaotycznych kręgach wokół oczu, wrzeszczała jak banshee. Chwyciła tanią plastikową lampkę nocną i cisnęła nim w jego głowę. „Pozwoliłeś jej na to! Dałeś jej dostęp! Nie powstrzymałeś jej, bo jesteś słabym, żałosnym maminsynkiem!”
Podczas gdy oni rozszarpywali się w obskurnym pokoju, kilometry stąd, ja byłem w małym, ciepłym, skromnym domku, w którym pierwotnie planowałem spędzić emeryturę, zanim Derek przekonał mnie do sfinansowania jego stylu życia.
