W tłumie elitarnych gości rozległ się zbiorowy okrzyk. Kilku polityków natychmiast odstawiło drinki i ruszyło w stronę bocznych wyjść, desperacko pragnąc uciec przed skutkami skandalu.
„Ta nieruchomość została zbudowana na kłamstwie” – kontynuowałam, a mój głos odbił się echem od sklepionych sufitów. „A jako sędzia, który omyłkowo podpisał pańskie oryginalne dokumenty dotyczące obejścia, osobiście podpisałam nakaz natychmiastowego opuszczenia i zajęcia nieruchomości”.
Vanessa upuściła kieliszek do szampana. Roztrzaskał się o importowany marmur, chaotyczna eksplozja szkła i piany. „Nie możesz tego zrobić! To mój dom! Ty stara, szalona wiedźmo, zamknę cię w więzieniu!”
Nawet na nią nie spojrzałem. Wpatrywałem się w pustego człowieka, którego kiedyś nazywałem synem.
„Masz dokładnie dziesięć minut na spakowanie swoich rzeczy osobistych, zanim ten dom i wszystko, co się w nim znajduje, będzie należeć do stanu Wirginia” – oznajmiłem, wyciągając zegarek z kieszeni. „Szefowie, uruchomić zegar”.
Wybuchła panika. Goście uciekali w zgorszoną, oszołomioną ciszę do szatni, porzucając gospodarzy jak szczury uciekające przed grzechem.
królewski galeon. Derek upadł na kolana, chwytając się za pierś i hiperwentylując, a świadomość jego całkowitego upadku w końcu przebiła jego ego.
Gdy minęła siódma minuta, z piwnicznej klatki schodowej wyłonił się marszałek, trzymając w ręku ciężki, stalowy łom.
Podszedł do mnie z ponurą miną. „Sędzio Thornton, znaleźliśmy ukryty, nieujawniony w rejestrze sejf w ścianie za płytą gipsowo-kartonową w piwnicy. Ten w pobliżu kanału wentylacyjnego. Czy powinniśmy go teraz wyważyć, czy poczekać na przybycie agentów federalnych?”
Rozdział 5: Ciężar prawa
Upadek z czteromilionowej posiadłości do całkowitej nędzy to zaskakująco szybka podróż, gdy spadochron został legalnie odcięty.
Pozostałe trzy minuty eksmisji były mistrzowską lekcją żałosnej desperacji. Derek i Vanessa, pozbawieni brawury i personelu, zostali zmuszeni do gorączkowego wrzucania garści jedwabnych bluzek i luźnych zegarków do grubych, czarnych worków na śmieci dostarczonych przez Marszałków.
Kiedy dziesięciominutowy timer na moim zegarku zapiszczał – ostrym, cyfrowym dźwiękiem – Marszałkowie fizycznie stanęli między Vanessą a jej garderobą.
„Czas minął, proszę pani. Proszę odejść od posesji” – rozkazał Marszałek.
