„Kochana” – wyszeptał, klękając przed nią. „Powiedz mi, co się stało”.
Rodrigo ruszył naprzód, ale brat Lucíi, Javier, stanął mu na drodze.
„Ani kroku więcej”.
„Zejdź mi z drogi” – powiedział Rodrigo przez zaciśnięte zęby.
„Nie”.
Sofía zaczęła cicho płakać. Tak płaczą dzieci, kiedy za dużo tłumią w sobie.
„Do twojego domu przyszła kobieta” – powiedziała. „Kiedy byłaś z ciocią Eleną. Miała krótkie, siwe włosy i była ubrana w czarną kurtkę. Powiedziała Rodrigowi, że jeśli jej nie zapłaci, to powie policji, co się stało w hotelu”.
Cały pokój zamarł.
„Co jeszcze powiedziała ta kobieta?” Zapytała Lucía łamiącym się głosem.
Sofía spojrzała na Rodriga i zadrżała.
„Powiedziała, że widziała, jak popchnął tatę”.
Kobieta krzyknęła. Matka Lucíi zakryła usta. Fotograf opuścił aparat. Kelnerzy znieruchomieli.
Rodrigo próbował się roześmiać.
„Lucía, proszę. Ma pięć lat. Nie wie, co mówi. Zmyśla, bo nie chce ślubu”.
Lucía wpatrywała się w niego.
„To dlaczego jesteś blady?”
Rodrigo nie odpowiedział.
Sofía chwyciła matkę za szyję.
„Nie mówiłam ci wcześniej, bo powiedział, że jeśli będę mówić, ty też nie wrócisz do domu”.
Bukiet ślubny upadł na podłogę.
Javier wyjął telefon komórkowy, żeby zadzwonić na pogotowie. Obok niego stali dwaj przyjaciele Daniela. Rodrigo cofnął się o krok, jego maska zniknęła, a uśmiech zniknął.
Lucia w tej chwili zrozumiała, że nie…
Nie stała twarzą w twarz z mężczyzną, który uratował ją od bólu, ale z mężczyzną, który być może go sobie przysporzył.
I nikt w tej posiadłości nie mógł sobie wyobrazić, co dziewczyna zaraz wyjawi.
CZĘŚĆ 2
Policja przyjechała, zanim pokroili tort.
Rodrigo upierał się, że to nieporozumienie. Mówił, że Sofía jest zdezorientowana, że obejrzała film, że ktoś nią manipulował. Ale każde słowo brzmiało bardziej rozpaczliwie niż poprzednie.
Lucía zdjęła pierścionek przed wszystkimi i położyła go na głównym stole.
„Nigdy więcej nie zbliżaj się do mojej córki” – powiedziała.
Rodrigo spiorunował ją wzrokiem, ledwo tłumiąc gniew.
„Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłem, uwierzysz mi mniej niż dziecku?”
Lucía mocniej przytuliła Sofíę.
„Nie. Będę jej bardziej ufał”.
Tej nocy Lucía nie wróciła do domu, który dzieliła z Rodrigo. Jej przyjaciółka Elena zabrała ją do swojego mieszkania w Coyoacán. Sofía zasnęła na kanapie, wciąż w różowej sukience, z opuchniętymi oczami, jedną ręką ściskając dłoń matki.
Następnego dnia psycholog dziecięcy rozmawiał z Sofíą w cichym pokoju w prokuraturze. Były tam zabawki, kolorowy papier i dyskretna kamera. Dziewczynka opowiedziała tę samą historię bez żadnych sprzeczności: kobieta w czarnej kurtce, groźba, pieniądze i słowa Rodriga.
„Twoja matka jest teraz moja. Jeśli będziesz mówić, odejdzie, tak jak twój ojciec”.
Lucía słuchała z innego pokoju, czując ucisk w klatce piersiowej.
Trzy dni później detektyw Valeria Núñez wezwała ją do swojego biura.
Była kobietą po pięćdziesiątce, z włosami związanymi do tyłu, cienkimi okularami i spokojnym głosem, który nie marnował ani słowa.
„Znaleźliśmy kobietę w czarnej kurtce” – powiedziała.
Lucía poczuła, jak ziemia pod jej stopami drży.
„Kim ona jest?”
—Teresa Moncada. Pracowała jako asystentka administracyjna w firmie remontującej hotel, w którym zginął Daniel.
Według pierwotnego raportu Teresa opuściła hotel przed wypadkiem. Jednak kamera monitoringu na pobliskiej stacji benzynowej zarejestrowała ją w tym miejscu prawie dwie godziny później. Co więcej, śledczy znaleźli wpłaty gotówkowe i przelewy bankowe na łączną kwotę nieco ponad 180 000 dolarów.
Lucía zacisnęła dłonie.
„Czy Rodrigo jej zapłacił?”
„Wygląda na to, że tak”.
