CZĘŚĆ 1
„Mamo, proszę, nie wychodź za Rodriga… to on sprawił, że tata nigdy nie wrócił”.
Głos Sofii zadrżał w głośnikach hacjendy, tak cichy i wyraźny, że przez chwilę nikt nie oddychał.
Lucia Torres stała nieruchomo pośrodku sali udekorowanej białymi różami, wysokimi świecami i obrusami w kolorze kości słoniowej. Miała na sobie prostą, elegancką sukienkę, wybraną raczej z poczucia winy niż z ekscytacji. Wokół niej krewni z Guadalajary, przyjaciele z Mexico City i współpracownicy patrzyli w górę, jakby ktoś stłukł niewidzialne szkło.
Sofia miała zaledwie 5 lat. Stała na małej scenie, gdzie kilka minut wcześniej śpiewało trio bolerek. Jej różowa sukienka dla druhny sięgała jej do kolan. Trzymała mikrofon obiema rękami, jakby ważył więcej od niej.
Rodrigo Salcedo wstał od stołu prezydialnego z takim impetem, że jego krzesło się przewróciło.
„Sofio, wyjdź natychmiast” – rozkazał.
Nie powiedział tego jak zmartwiony chłopak. Powiedział to jak przestraszony człowiek.
Lucia poczuła, jak coś zimnego przechodzi jej po plecach.
Do tego dnia Rodrigo był idealnym przyjacielem. Mężczyzną, który pojawił się, gdy Daniel, jej mąż, zginął w rzekomym upadku podczas renowacji starego hotelu w Puebli. Rodrigo był kolegą Daniela ze studiów, jego drużbą, tym, który niósł trumnę z boku, a potem dźwigał życie Lucii, gdy ta już nie mogła tego znieść.
Przynosił jedzenie. Pomagał w papierkowej robocie. Towarzyszył Lucii do prokuratury. Zapłacił prawnikom, gdy firma budowlana próbowała zamknąć sprawę, uznając ją za „wypadek przy pracy”. Przytulił Sofię, gdy dziewczynka zapytała, dlaczego jej ojciec nie wraca na obiad.
Wszyscy mówili to samo:
„Rodrigo to błogosławieństwo. Daniel zostawił go jako anioła”.
Lucia chciała w to wierzyć.
Przez prawie dwa lata Rodrigo powoli wprowadzał się do niebieskiego domu Lucii w dzielnicy Narvarte. Najpierw drobnymi naprawami. Potem wyjściami do parku. Potem obiadami. W końcu oświadczynami podczas wycieczki do Valle de Bravo.
„Nie chcę zastępować Daniela” – powiedział jej tamtej nocy. „Chcę się tylko tobą opiekować tak, jak on by chciał”.
Lucia płakała, nie z miłości, ale z wyczerpania. A czasami wyczerpanie wydaje się zbyt bliskie spokoju.
Ale Sofia zmieniła się po zaręczynach.
Przestała biegać do Rodriga. Przestała nazywać go „wujkiem Ro”. Chowała się za Lucíą, gdy wchodził do kuchni. Pewnej nocy, przed snem, zapytała ją:
„Mamo, jeśli będę niegrzeczna, to ty też pójdziesz do nieba?”
Lucia zamarła.
„Kto ci to powiedział?”
Sofia ściskała swojego pluszowego królika.
„Nikogo”.
Rodrigo zawsze miał jakieś wytłumaczenie.
„Tęskni za Danielem. Jest zazdrosna. Boi się, że cię straci. Daj jej czas”.
A Lucía, czując się winna, że próbuje odbudować swoje życie, zaakceptowała te odpowiedzi, bo były łatwiejsze niż podejrzewanie mężczyzny, którym wszyscy się zachwycali.
Ślub odbył się w odrestaurowanej hacjendzie w Tepoztlán. Były bugenwille, łagodna muzyka, długie stoły i piękny widok na wzgórza. Matka Lucíi płakała ze szczęścia. Przyjaciele wznosili toast za drugą szansę.
Sofía szła do ołtarza, rozrzucając białe płatki, ale ani razu się nie uśmiechnęła.
Po ślubie cywilnym, przed pierwszym tańcem, dziewczynka zniknęła ze swojego krzesła. Lucía pomyślała, że poszła do toalety. Potem zobaczyła, jak wchodzi na scenę, bierze mikrofon i wypowiada zdanie, które podzieliło ślub na dwie części.
„Mamo, proszę, nie wychodź za Rodriga… to on sprawił, że tata nigdy nie wrócił”.
Lucia weszła na scenę, ledwo czując nogi.
