Tydzień przed tym, jak mnie wyrzucono, Karen zrobiła swoje. Ukradła kartę bankomatową mojego ojca. Gromadziła puste buteleczki po tabletkach Trenta. Kupiła telefon na kartę.
Zaplanowała moją zagładę za czterdzieści pięć tysięcy dolarów. Tyle kosztowało życie jej siostry.
Obudziłem się czując zapach antyseptyku i dźwięk monitorów. Gloria Hensley siedziała na krześle obok mojego łóżka, czytając książkę w miękkiej okładce.
„Oto ona” – powiedziała cicho, zamykając książkę. „Wypij to. Jest okropne, ale ciepłe”.
Podała mi kubek kawy z kawiarni. Piłem ją jak nektar.
„Teraz” – powiedziała Gloria, jej wzrok był bystry i życzliwy. „Powiedz mi, dlaczego szedłeś drogą numer 9”.
Opowiedziałem jej wszystko. Tabletki, których nigdy nie kupiłem. Pieniądze, których nigdy nie ukradłem. SMS-y, których nigdy nie napisałem.
„Wierzę ci” – powiedziała.
Te trzy słowa mnie złamały.
Kiedy mój ojciec i Karen przybyli o 22:15, wpadli w zasadzkę.
Spodziewali się skulonego dziecka. Zamiast tego zastali mnie siedzącą, otoczoną przez Glorię Hensley, umundurowaną policjantkę, i Marię Santos – obecną pracownicę socjalną CPS o oczach jak krzemień.
A potem nadjechała kawaleria.
Moja babcia, Dorothy Reeves.
Matka mojej matki. Pięć stóp i dwa cale czystej, skoncentrowanej furii. Mieszkała czterdzieści minut drogi stąd; dojechała w dwadzieścia pięć. Usłyszałam stukot jej rozsądnych obcasów na korytarzu, zanim ją zobaczyłam.
Wpadła do pokoju i stanęła między mną a ojcem.
„To moja wnuczka” – oznajmiła zebranym. Potem zwróciła się do mojego ojca. „Raymond, znam cię od piętnastu lat i nigdy nie byłeś najbystrzejszym narzędziem w szopie, ale to wyjątkowo głupia sprawa nawet jak na ciebie”.
„Ona kradła, Dorothy! Te pigułki…”
