„Pytałaś ją?” Dorothy mu przerwała. „Zbadałaś sprawę? Czy po prostu wrzuciłaś dziecko w huragan, bo tak było wygodnie?”
Nie czekała na odpowiedź. Zwróciła się do Marii Santos. „Składam wniosek o opiekę w trybie nagłym. Dziś wieczorem. Natychmiast”.
O 00:30 siedziałam na miejscu pasażera w wiekowym buicku Dorothy, owinięta w koce. Mój ojciec dostał tymczasowy nakaz sądowy.
„Babciu” – szlochałam, wjeżdżając na autostradę. „Nic nie mam. Żadnych ubrań. Niczego”.
Poklepała mnie po dłoni. „Kochanie, masz mnie. A ja mam kartę kredytową. Jutro idziemy do Targetu. Dziś wieczorem zjesz zupę i będziesz spać w łóżku, gdzie nikt cię nie zamknie na klucz”.
Plan Karen opierał się na jednym: nikt nie będzie się zbytnio przyglądał.
Ale Maria Santos była detektywem w kardiganie. Nie tylko składała raporty, ale też tropiła wątki.
Dwa tygodnie później zadzwonił telefon.
„Pani Reeves” – powiedziała Maria do mojej babci. „Może pani usiąść. Dowody, które przedstawił pan Walls? Nic z tego”.
Zaczęło się od gotówki. 800 dolarów, które mój ojciec znalazł w mojej szufladzie. Twierdził, że to dowód kradzieży.
Maria wyciągnęła wyciągi bankowe. Wypłata miała miejsce 14 października o 14:47.
Maria wyciągnęła nagranie z monitoringu bankomatu.
Osoba wypłacająca gotówkę to nie ja. To była młoda kobieta w kurtce North Face z rozczochranym kucykiem. To była Karen. Jasne jak słońce.
A moje alibi? Niezawodne. O 14:47 byłam na piątej lekcji chemii, ucząc się o wiązaniach kowalencyjnych. Nauczycielka zaznaczyła, że jestem obecna. Widziało mnie trzydziestu świadków. Nie mogłam być w banku.
