A potem…
telefon. Maria namierzyła zakup w sklepie spożywczym. Nagranie z monitoringu pokazało Karen – ubraną w spodnie do jogi, w charakterystycznym białym sedanie z wgniecionym zderzakiem widocznym przez okno – kupującą telefon za gotówkę cztery dni wcześniej.
A tabletki? Namierzono aptekę na Oak Street. Przepisano Trentowi Barlowowi.
A tu był haczyk: Trent zgłosił sprawę na policję, twierdząc, że tabletki zostały skradzione z jego samochodu. Ale zgłosił to 17 października – trzy dni po tym, jak mnie wyrzucono.
Skoro tabletki były w mojej szafie 14 października, dlaczego Trent czekał do 17 października ze zgłoszeniem ich zaginięcia? Bo musiał zatrzeć ślady, żeby dostać receptę.
Im głębiej Maria drążyła, tym bardziej to obrzydzało. Karen nie tylko mnie wrobiła; fałszowała czeki na nazwisko mojego ojca przez dwa lata. Drobne kwoty. Pięćdziesiąt dolarów tu, sto tam. Łącznie prawie 18 000 dolarów.
Moja babcia zatrudniła Leonarda Vance’a, bezwzględnego adwokata specjalizującego się w prawie rodzinnym. Złożył wniosek o stałą opiekę i pozew cywilny o oszustwo.
Ściany zbliżały się do Karen. A potem zawalił się dach.
Miesiąc przed rozprawą Trent Barlow został aresztowany w Nevadzie za oszustwo inwestycyjne. Groziło mu piętnaście lat więzienia federalnego i szukał ugody.
Sprzedał Karen szybciej niż naleśnik.
Jego pisemne zeznanie liczyło dwanaście stron. Szczegółowo opisał sesje planowania. Przyznał się do dostarczenia butelek. Potwierdził motyw: dostęp do mojego funduszu powierniczego.
Jego ostatnie słowa w zeznaniu nie dawały mi spokoju: „Karen powiedziała, że jej siostra była nikim, że nie będzie się bronić”.
Marzec 2012. Sąd Rodzinny.
Wszedłem, trzymając babcię Dorothy za rękę. Czułem się mały, ale nie byłem sam. Gloria była na galerii. Leonard Vance stał dumnie obok nas.
Karen siedziała z obrońcą z urzędu, którego poznała godzinę temu. Wyglądała blado. Z jej twarzy zniknął uśmieszek. Wyglądała jak uwięzione zwierzę.
Mój ojciec siedział sam w ostatnim rzędzie. Jolene nie przyszła.
Prokuratorka była bezlitosna. Pokazała zdjęcie z bankomatu.
„Pani Walls, czy to pani wypłaca pieniądze, o kradzież których później oskarżyła siostrę?”
„Robiłam… zakupy spożywcze” – wyjąkała Karen.
„Osiemset dolarów w gotówce na zakupy spożywcze? Dokładnie w tym czasie, kiedy pani siostra była na lekcji chemii?”
Cisza.
