Skinęła głową, ale jej oczy mówiły co innego.
Gérard podszedł.
„Camille…”
Natychmiast się cofnęła.
„Nie wymawiaj mojego imienia, jakbyś nadal miał do tego prawo.”
Zamarł.
„Chciałem chronić rodzinę.”
Maître Delmas westchnął z niedowierzaniem.
„Przez „Przekierowanie spadku?”
Gérard zignorował prawnika i wpatrywał się w córkę.
„Romain był w bardzo złym stanie. Miał długi, pomysły, plany. Potrzebował, żeby ludzie w niego uwierzyli”.
„A kim ja byłem?”
„Byłeś silny”.
Camille poczuła, jak gniew zastępuje szok. Spokojny, czysty, niemal zimny gniew.
„Nie. Byłam dzieckiem, które nauczyło się nie prosić, bo za każdym razem, gdy prosiło, mówiono mu, że musi sobie na to zapracować. Romain dostał samochód, bo miał „szanse”. Ja dostałam używany rower, bo „pieniądze nie rosną na drzewach”. Romain poniósł porażkę, ty zapłaciłeś. Ja odniosłem sukces, ty to nazwałeś szczęściem”.
Gérard zbladł.
„To nie takie proste”.
„Tak, to proste. Babcia zrozumiała. A ty ukradłeś jej ostatni sposób, żeby mnie chronić”.
Po wznowieniu rozprawy, Maître Delmas wezwał Romaina na mównicę. Pod przysięgą obraz stał się jeszcze bardziej mroczny.
Jeanne Moreau zmieniła testament rok przed śmiercią, po kłótni rodzinnej, podczas której Gérard po raz kolejny uzasadnił znaczną pomoc finansową, jakiej udzielił Romainowi. Zwierzyła się notariuszowi, że obawia się, iż Camille nigdy nic nie otrzyma, właśnie dlatego, że niczego nie zgłosiła. Dlatego postanowiła zostawić jej dom.
Gérard odkrył testament po jej śmierci. Zamiast uczciwie zadeklarować spadek, sprzedał nieruchomość i ukrył dochód.
Przekazał pieniądze żonie, a środki przeznaczono na spłatę długów Romaina i finansowanie jego projektów.
Potem Camille kupiła swój mały dom w Chartres.
Ten prosty zakup wywołał panikę.
Roman zaczął powtarzać, że Camille ma „życie, na jakie zasługuje”. Gérard z kolei wiedział, że jeśli jego córka odkryje testament, wszystko się zawali. Wyobraził sobie więc proces. Absurdalną, agresywną procedurę, mającą na celu wyczerpanie jej i skłonienie do poufnego porozumienia.
„W projekcie ugody” – wyjaśnił Maître Delmas – „znajdowała się ogólna klauzula zrzekająca się wszelkich przeszłych lub przyszłych działań prawnych związanych z majątkiem rodzinnym i spadkami”.
Sędzia powoli spojrzał na Gérarda.
„Więc próbował pan pozwać beneficjentkę spadku po sprzeniewierzeniu jej majątku, aby zmusić ją do podpisania dokumentu, który uniemożliwiłby jej podjęcie przeciwko panu działań?”
Gérard nie odpowiedział.
Jego milczenie mówiło wszystko.
Camille nie płakała. Spojrzała na ojca tak, jak patrzy się na drzwi, które zamknęły się na zawsze.
Wtedy z tyłu sali wstała kobieta.
Miała na sobie granatowy kostium, okulary w cienkich oprawkach i trzymała beżową teczkę.
„Pani Prezydent, proszę o wybaczenie”.
Wszystkie oczy zwróciły się na nią.
„Proszę się przedstawić”.
„Claire Vasseur. Byłem notariuszem pani Jeanne Moreau”.
Gérard wyprostował się jak struna, z poszarzałą twarzą.
„Nie ma pan tu czego szukać”.
Claire Vasseur spojrzała na niego z gorzkim smutkiem.
„Miał pan nadzieję, że nigdy nie przyjdę”.
Wystąpiła naprzód i podała teczkę prezydentowi. Sam Maître Delmas wydawał się zaskoczony.
„Pani Moreau spodziewała się ryzyka ukrycia” – wyjaśnił notariusz. „Poprosiła mnie o zachowanie pełnej kopii jej testamentu oraz zapieczętowanego dokumentu uzupełniającego”.
„Jaki dokument?” zapytał sędzia przewodniczący.
Claire położyła kopertę na biurku.
„Klauzula zabezpieczająca jej aktywa w zagranicznym funduszu powierniczym, utworzonym z pomocą wyspecjalizowanej firmy, ponieważ część jej inwestycji była ulokowana poza Francją”.
Prawnik Gérarda wstał, zdenerwowany.
„Wnosimy o udostępnienie dokumentów”.
Sędzia przewodniczący zbadał dokumenty, a następnie na krótko przerwał posiedzenie w celu weryfikacji. Kiedy wrócił, jej wyraz twarzy uległ zmianie.
„Dokumenty te wskazują, że pani Jeanne Moreau założyła rachunki inwestycyjne o wartości około 900 000 euro. Podział miał przynieść korzyści Camille i Romainowi, pod warunkiem, że będą oni prawidłowo zarządzali głównym majątkiem”.
Romain zamrugał.
„Co?”
Claire Vasseur kontynuowała wyraźnym głosem:
„Jeśli pan Gérard Moreau ukryłby aktywa, sfałszował przelew lub próbował pozbawić Camille spadku, udział przeznaczony dla Romaina automatycznie zostałby unieważniony. Cały spadek musiałby trafić do Camille”.
Mina Romaina posmutniała.
„Tato?”
Gérard zamknął oczy.
„Nie wiedziałem, że ta klauzula nadal istnieje”.
„Przez ciebie straciłem 900 000 euro?” krzyknął Romain.
Sędzia uderzył go mocniej.
