Walenie do drzwi rozbrzmiało echem niczym strzały w całym domu.
Inés z rozpaczliwą siłą chwyciła mnie za koszulę.
Podpis: q9vc8apzutizyFw88YMODtiGaBUbLdgNIj9Rjk7CqRLG8DcXPGndGunIb296BJuiUy7X4K9bHsPTYZ3p2NXOOlGTps3l1/SkfsPYVFUSCHmoiRkiKz9W/vzDsGq34YUUGBo1enD4tOSvGAVg8ygPO/pVFMFM7c6Unl89ixkWRV81jbFbXSM+l9CRNn9GENNkdPQ1iamNXZ/80eoibm7lMnV8mw6X4zc30R+U7EKcBAE10MOgBFmMUaS4f+QtxL4m
Jego palce drżały.
Jego usta też.
„Mateo… jeśli chcesz żyć, otwórz drzwi i powiedz im, że mnie nie ma”.
Obserwowałem ją bez ruchu.
Na zewnątrz konie ciężko dyszały. Słychać było zsiadanie mężczyzn, stukot butów o kamienie, brzęk broni o pasy.
Potem znów rozległ się męski głos, głęboki i władczy.
„To twoja ostatnia szansa”.
Poczułem narastający we mnie zimny gniew.
Ta farma doświadczyła zbyt wielu strat, by znów poddać się strachowi.
Od śmierci Clary niewiele mi zostało do ochrony.
Dopóki na tej zakurzonej ścieżce nie pojawiła się Inés.
Podniosłem starą strzelbę myśliwską wiszącą nad kominkiem.
Inés pokręciła głową.
„Nie rozumiesz”.
„To wyjaśnij”.
Jej oczy napełniły się łzami.
„To dziecko jest synem Rafaela Ortegi”.
Imię uderzyło mnie jak cios młotem.
Rafael Ortega.
Właściciel największej plantacji oliwy w prowincji.
Bogaty, wpływowy i budzący postrach człowiek.
I martwy od pięciu miesięcy.
Oficjalnie spadł z konia podczas prywatnego polowania.
Nieoficjalnie nikt nigdy nie uwierzył w tę historię.
Inés wzięła drżący oddech.
„Pracowałam jako gosposia w jego cortijo. Chronił mnie, gdy jego syn, Esteban, zaczął mnie nękać. Rafael odkrył defraudację i chciał zmienić testament. Planował uznać moje dziecko przed jego narodzinami”.
Położyła rękę na brzuchu.
„Ale dwa dni później zmarł”.
Dreszcz przeszedł mnie po plecach.
„A Esteban zdał sobie sprawę, że jeśli to dziecko się urodzi, może stracić połowę spadku”.
Kolejne pukanie zatrzęsło drzwiami.
