Po południu Samuel uzyskał pozwolenie na niezapowiedziane wejście do domu i wystarczająco dużo dowodów, by zapobiec wyparowaniu zeznań Dustina przy kolacji, ale trop związany z jego wydatkami zmienił priorytety: najpierw musieli ustalić, co mogłoby wyjaśnić motyw, a nie tylko napaść.
Helen otrzymała tę wiadomość w szpitalu, siedząc po raz pierwszy odkąd znalazła Maxine przy terminalu, choć ledwo zajmowała krawędź krzesła.
Jej córka wciąż była na operacji.
Zdjęcie
Na kolanach miała torbę, którą zabrała rano, zamkniętą, nietkniętą, jakby jej otwarcie oznaczało przyznanie się, że dzień minął, a Maxine została za drzwiami, gdzie matka nie mogła jej już chronić.
Samuel wyraził się jasno.
„Nie idź do tego domu, Helen”.
Nawet się nie sprzeciwiła.
Dwadzieścia dziewięć lat temu chciałaby być na miejscu poważnych poszukiwań, obserwować reakcje, identyfikować sprzeczności i mieć oko na każdy przedmiot, który zmieniał właściciela.
Ten 24 grudnia był inny.
„Moje miejsce jest tutaj” – odpowiedziała.
Słowa zabolały ją od pierwszej chwili, ponieważ zaledwie kilka godzin wcześniej Evelyn wykorzystała tę samą myśl, by zniszczyć swoją córkę: kto ma miejsce, kto mógłby je zająć i kogo można zastąpić.
Helen schowała telefon.
Po raz pierwszy od telefonu Dustina postanowiła przez kilka minut nie myśleć jak prokurator.
Myślała jak matka.
Przypomniała sobie zranione palce Maxine ściskające jej rękaw, kaszel, który zgiął ją wpół na metalowej ławce, i to, jak powiedziała, że Evelyn ją trzymała, podczas gdy Dustin podnosił kij golfowy ojca.
To wystarczyło.
Nie musiała sobie niczego więcej wyobrażać.
Podczas gdy Helen czekała w domu Dustina, Wigilia przebiegała dokładnie tak, jak zaplanował.
Stół był nakryty.
Byli goście związani z jego pracą, osoby, których opinie mogły wpłynąć na jego kolejny krok w karierze, a na miejscu Maxine, które zwykle zajmowała kobieta, która wszczęła konfrontację.
Dustin się przebrał.
Evelyn też.
Żadne z nich nie wydawało się skłonne pozwolić, by minione godziny zakłóciły wizerunek, jaki wykreowali na wieczór.
Kiedy ktoś zapukał do drzwi, Dustin przez chwilę pomyślał, że to kolejny gość.
Nie.
Funkcjonariusze weszli z nakazem i natychmiast rozdzielili osoby w środku, aby zapobiec spekulacjom.
Samuel nie zrobił sceny.
Nie musiał.
Pierwsza reakcja Dustina wystarczyła, by pokazać, gdzie leżą jego priorytety.
Nie pytał, jak się czuje Maxine.
Spytał, kto pozwolił im wejść przed jego gości.
Potem próbował odzyskać uprzejmy ton, którego używał, gdy wciąż wierzył, że panuje nad sytuacją.
Powiedział, że jego żona przeżyła załamanie nerwowe, że wszczęła kłótnię z zazdrości i że dobrowolnie opuściła dom.
Evelyn powtórzyła niemal to samo wyjaśnienie.
Według niej Maxine przyjechała w stanie zdenerwowania, oskarżyła Dustina, nie słuchając argumentów, i wywołała awanturę tuż przed ważną kolacją.
„Próbowałam ją tylko uspokoić” – upierała się.
Samuel się z nią nie kłócił.
Nie powiedział jej też, co Maxine powiedziała na terminalu.
Pozwolił Evelyn kontynuować rozmowę.
Wtedy popełnił pierwszy poważny błąd.
