Rozdział siódmy: Werdykt
Proces przebiegł szybko. Dowody z nagrania wideo były nie do odparcia.
Obrona Lindy – że nie rozumiała dawki – rozpadła się, gdy oskarżenie wskazało, że brała lek od dziesięciu lat i dokładnie wiedziała, jak silny jest. Obrona Natalie – że była tylko biernym obserwatorem – rozpadła się, gdy nagranie pokazało, jak zachęca do tego czynu.
Codziennie siedziałem w pierwszym rzędzie. Chciałem, żeby mnie zobaczyli. Chciałem, żeby zobaczyli, że nie jestem już zmęczonym, uległym synem.
Lindę skazano za narażenie dziecka na niebezpieczeństwo pierwszego stopnia i nieumyślne spowodowanie śmierci. Została skazana na cztery lata więzienia stanowego.
Natalie została skazana za spisek w celu narażenia dziecka na niebezpieczeństwo. Dostała dwa lata.
Kiedy komornicy ich wyprowadzali, Linda spojrzała na mnie. „Jestem twoją matką!” – zawołała. „Jak możesz to robić?”
Wstałam. „Przestałaś być moją matką w chwili, gdy uznałaś, że twój film jest ważniejszy niż oddech mojej córki”.
Rozdział ósmy: Następstwa
Minął rok od procesu.
Klara ma teraz sześć lat. Nie pamięta szpitala. Nie pamięta „magicznego soku”. Myśli, że babcia i ciocia Natalie przeprowadziły się daleko, na farmę.
Nadal pracuję w St. Mary’s, ale przeszłam na zmianę dzienną. Znalazłam wspaniałą nianię, panią Higgins, która traktuje Clarę jak złoto.
Któregoś dnia byłam w sklepie spożywczym. Skręciłam za róg alejki z płatkami śniadaniowymi i zobaczyłam Margaret, siostrę mojej mamy. To ona przygarnęła Lindę przed aresztowaniem.
Zamarła, gdy mnie zobaczyła. Spojrzała na Clarę, która tańczyła w rytm sklepowej muzyki, trzymając pudełko cukierków Lucky Charms.
Margaret wyglądała na starą. Zmęczoną. Wstyd rodzinnego skandalu dotknął wszystkich z nimi związanych.
„Evan” – wyszeptała. „Pyta o ciebie. W listach”.
