Wylali mi na głowę lodowatą wodę, śmiejąc się, że w końcu dzięki dobroczynności mnie oczyścili… Nie mieli pojęcia, że ​​potajemnie jestem właścicielem wartej miliardy dolarów grupy, która rządziła ich światem, a dziesięć minut później ci sami ludzie klęczeli przede mną, błagając mnie, żebym ich nie niszczył.

„Skłamałeś mnie”.

„Tak” – powiedziałem. „I nie powinienem był. To była moja wina. Ale to, co zrobiłeś z tym kłamstwem, jest twoją winą”.

Zapadła cisza.

Tym razem tylko cichy szum piwniczki z winami zakłócał powietrze, a także cichy szum wody wciąż kapiącej z końcówek moich włosów.

Wtedy zadzwonił prywatny telefon Henriego.

Odebrał natychmiast.

„Tak?”

Wyraz jego twarzy zmienił się, gdy słuchał.

Nie w gniewie.

W strachu.

„Teraz?” – zapytał. – Dziś wieczorem?

Cisza.

Jego wzrok powędrował w moją stronę, po czym natychmiast odwrócił wzrok.

„Rozumiem”.

Rozłączył się.

„Henri?” – powiedziała Diane, podnosząc głos.

Nie spojrzał na nią.

„To był Banque Saint-Roch”.

Adrien zmarszczył brwi.

„Co teraz?”

Henri przełknął ślinę.

„Przywołują naszą linię przekaźnikową”.

Tym razem krew całkowicie odpłynęła z twarzy Adriena.

Dokładnie wiedziałam, co robi Arthur, ponieważ to ja opracowałam Protokół Siódmy dwa lata wcześniej, po tym jak moi prawnicy ostrzegli mnie, że rodzina Delorme może pewnego dnia wykorzystać dostęp, tytuły, wpływy w mediach, a nawet moją ciążę jako narzędzie nacisku, jeśli dowie się prawdy. Protokół Siódmy nie był zemstą. To był mechanizm powstrzymywania. Natychmiastowe zamrożenie obwodów dyskrecjonalnych. Zawieszenie przywilejów osobistych popierane przez grupę. Aktywacja klauzul przeglądu umów. Powiadomienie kredytodawców. Zamrożenie praw głosu poprzez klauzulę ryzyka reputacyjnego. Wewnętrzne dochodzenie etyczne. Zewnętrzne powiadomienie o zgodności. Audyt aktywów i świadczeń.

Mówiąc wprost, oznaczało to jedną bardzo prostą rzecz.

Bogaci ludzie stopniowo stają się biedni.

Adrien chwycił telefon i zaczął dzwonić.

„To niemożliwe. To musi być pomyłka”.

Poczta głosowa.

Oddzwonił. Znów poczta głosowa.

Potem jego karta firmowa wysłała powiadomienie o odrzuconej transakcji na koncie concierge, którego zawsze używał do pokrywania ukrytych wydatków. Mathilde, widząc jego minę, sprawdziła swoją aplikację bankową.

Jej twarz zbladła.

„Moja karta już nie działa” – mruknęła.

Mógłbym jej prawie wytłumaczyć, że Adrien wliczył swoje mieszkanie, zabiegi kosmetyczne i comiesięczny „wellness” do budżetu na rozrywkę powiązanego z jednym z pojazdów hotelowych grupy. Ale niektóre prawdy najlepiej poznać, gdy pojawiają się w postaci odrzuconych płatności.

Diane odwróciła się do mnie.

„Przestań”.

Wreszcie.