Wylali mi na głowę lodowatą wodę, śmiejąc się, że w końcu dzięki dobroczynności mnie oczyścili… Nie mieli pojęcia, że ​​potajemnie jestem właścicielem wartej miliardy dolarów grupy, która rządziła ich światem, a dziesięć minut później ci sami ludzie klęczeli przede mną, błagając mnie, żebym ich nie niszczył.

Kiedy w końcu się odezwał, jego głos był starannie kontrolowany.

„Jesteś pewien?”

Uśmiech Adriena po drugiej stronie stołu lekko zbladł. Nie znał kontekstu, ale znał ten ton. Spędził lata, grając lidera w radach nadzorczych pełnych ludzi, których osobiście awansowałem, upomniałem lub zwolniłem. Potrafił rozpoznać zapach korporacyjnego zagrożenia, nawet jeśli jeszcze nie rozumiał jego źródła.

.

„Tak” – odpowiedziałam. „Z natychmiastowym skutkiem”.

Artur odetchnął raz.

„Dobrze. Zrobię to”.

Rozłączyłam się.

Nikt się nie odzywał przez chwilę.

Woda wciąż spływała mi z włosów po szczęce. Bluzka przykleiła się do brzucha. Dziecko znów się poruszyło, a potem uspokoiło. Przycisnęłam dłoń do brzucha i ogarnęło mnie dziwne uczucie. Nie dlatego, że ból ustępował. Ale dlatego, że właśnie znalazł cel.

Diane pierwsza odzyskała panowanie nad sobą.

Oczywiście.

Postawiła puste wiadro na blacie za sobą i cicho zachichotała.

„Co to właściwie było? Małe przedstawienie?”

Mathilde przewróciła oczami.

„Może w końcu znalazła sobie prawnika”.

Adrien pokręcił głową z tym protekcjonalnym znużeniem, które niektórzy mężczyźni mylą z dojrzałością.

„Cassandre, już ci mówiłam, grożenie ludziom tylko sprawia, że ​​wyglądasz na niezrównoważonego”.

Spojrzałam na niego po raz pierwszy odkąd wyszłam z wody.

Naprawdę mu się przyjrzałam.