Zamknąłem żonę w komórce, bo pijana matka płakała i mówiła, że Ewa ją upokorzyła. Rano otworzyłem drzwi — a jej tam nie było. Na podłodze leżała obrączka, na starej skrzynce test z 2 kreskami i kartka: „Jestem w ciąży. 7 tydzień. Wybrałam dziecko, a nie twoją wódkę”.

— Niech posiedzi.

Chciałbym napisać, że nie poznałem swojego głosu. Ale poznałem. To byłem ja. Pijany, zły, mały. Nie mąż. Nie syn. Nie przyszły ojciec. Tylko człowiek, któremu podano kieliszek i pozwolono być okrutnym.

Ewa jeszcze raz powiedziała:

— Jeśli coś stanie się dziecku, nie wybaczę ci tego.

Mama się zaśmiała.

— Dziecko. Już sobie dziecko wymyśliła.

Potem na nagraniu było słychać, jak nalewam. Szkło o szkło. Taki zwykły dźwięk, a zrobiło mi się od niego niedobrze.

Mama wyciągnęła rękę po telefon.

— Daj. Nie słuchaj głupot.

Cofnąłem się.

— Słyszałaś, że jest w ciąży.

— Słyszałam, że robi z ciebie głupka.

— Prosiła, żeby otworzyć.

— A ja prosiłam, żebyś nie dał jej wejść nam na głowę.

„Nam”.

Ona zawsze mówiła „nam”, kiedy chciała, żebym zapomniał o Ewie.

Stałem boso na korytarzu, z testem w ręku, i nagle przypomniałem sobie, jak Ewa 3 dni wcześniej nie mogła zjeść smażonej ryby. Jak siedziała na brzegu łóżka i trzymała dłoń na brzuchu. Jak powiedziała:

— Andrzej, muszę z tobą porozmawiać. Ale wtedy, kiedy będziesz trzeźwy.

Odpowiedziałem wtedy:

— To jeszcze warunki będziesz mi stawiać?

Zamilkła.

Mama znowu powiedziała:

— Synu, nie rób głupot. Wróci. A gdzie ona pójdzie?

Ktoś zapukał do drzwi.

Oboje drgnęliśmy.

Na progu stała pani Krystyna z domu obok. W płaszczu narzuconym na szlafrok, włosy miała związane chustką. Patrzyła nie na mamę. Na mnie.

— Ewa jest w szpitalu.

Złapałem się futryny.

— Co z nią?

— Żyje. Więcej mi nie powiedzieli.

— Gdzie?

Pani Krystyna zacisnęła usta.

— Prosiła, żebym ci nie mówiła, jeśli będziesz pijany.

— Ja nie…

Nie dokończyłem. Nadal było ode mnie czuć wczorajszym.

Mama wyszła przed mnie.

— Krysiu, nie mieszaj się do rodziny.

Sąsiadka spojrzała na nią tak, jak ja nigdy nie miałem odwagi.

— Halina, całą noc słyszałam, jak ona pukała. I jak wy śpiewaliście w kuchni.

Mama pobladła ze złości.

— Kłamstwo.

— Widziałam, jak o 3:40 wyszła tyłem przez przybudówkę. Bosa. W samej bluzie. Ledwo szła. Usiadła u mnie na schodach i powiedziała: „Tylko nie wpuszczajcie go, jeśli przyjdzie z matką”.

Zrobiło mi się słabo.

Pani Krystyna podała mi złożoną kartkę.

— To zostawiła. Powiedziała, że jak wytrzeźwiejesz, to przeczytasz.

Mama sięgnęła po kartkę.

Pierwszy raz odtrąciłem jej rękę.

Nie mocno. Ale odtrąciłem.

Popatrzyła na mnie, jakbym ją uderzył.

— Co ty robisz?

— Nie dotykaj.

Na kartce było napisane nierówno. Pewnie już u sąsiadki, przy kuchennym stole.

„Nie wiem, czy po tej nocy utrzymam tę ciążę. Ale jeśli utrzymam, moje dziecko nie będzie rosło przy butelce. Ani przy kobiecie, która dolewa synowi, żeby był jej, a nie mój”.

Usiadłem na schodku.

Miałem 38 lat. A siedziałem jak mały chłopiec, któremu wreszcie ktoś powiedział, że matka nie zawsze ma rację.

Pani Krystyna powiedziała:

— Jedź do szpitala. Ale sam. I trzeźwy. Matki nie bierz.

Mama krzyknęła:

— Jestem jego matką!

Sąsiadka odpowiedziała:

— No właśnie w tym problem.

Poszedłem do łazienki. Myłem twarz zimną wodą, aż zaczęła piec skóra. Myłem zęby 2 razy. Zmieniłem koszulę. I tak czułem zapach wódki. Nie był w koszuli. Był we mnie.

Mama stała w korytarzu.

— Jeśli teraz pojedziesz, ona cię wsadzi.

— Może.

— Przez kobietę zdradzisz własną matkę?

Wziąłem kluczyki.

— To ty mnie zdradziłaś, kiedy powiedziałaś, żebym nie otwierał.

Zaśmiała się krótko i strasznie.

— Ja cię ratowałam.

— Przed kim?

— Przed nią.

Spojrzałem na komórkę. Drzwi stały otwarte. W środku było ciemno, ale już nie tak ciemno jak w mojej głowie.

— Przede mną mnie nie uratowałaś.

Do szpitala jechałem wolno. Nie dlatego, że byłem ostrożny. Po prostu trzęsły mi się ręce. Na światłach zobaczyłem swoją twarz w lusterku i pomyślałem: Ewa patrzyła na to 12 lat. Na tego człowieka. Z opuchniętymi oczami, z zapachem wczorajszego dnia, z matczynymi słowami zamiast własnych.

Na SOR-ze zatrzymała mnie jej siostra, Marta.

Nigdy mnie nie lubiła. Wcześniej mówiłem Ewie:

— Ta twoja Marta jest za mądra.

Teraz stała przede mną w kurtce sportowej, bez makijażu, z czerwonymi oczami.

— Dokąd?

— Do Ewy.

— Nie.

— Marta, ja muszę…

— Musiałeś wczoraj otworzyć drzwi.

Milczałem.

Popatrzyła na moje ręce.

— Piłeś?

— Wczoraj.

— A dzisiaj?

— Nie.

— To nie zasługa. To poranek.

Opuściłem oczy. W kieszeni miałem test. Nie wiem, czemu go zabrałem. Może bałem się, że mama go wyrzuci. Może chciałem mieć dowód, że dziecko mi się nie przyśniło.

Podeszła lekarka.

— Pan jest mężem?

Skinąłem głową.

— Stan jest stabilny. Jest zagrożenie poronieniem, ale na ten moment serce bije. Potrzebuje spokoju. Całkowitego.

Serce bije.

Złapałem się tych słów jak krawędzi stołu.

— Mogę ją zobaczyć?

Lekarka spojrzała na Martę.

Marta powiedziała:

— Ona nie chce.

Nie przyjąłem tego od razu. We mnie jeszcze ruszył się ten stary ja, który myślał: jestem mężem, mam prawo. Ale wczoraj już pokazałem, co robię ze swoimi prawami.

— Poczekam — powiedziałem.

Marta zacisnęła szczękę.

— Nie tutaj. Ona boi się usłyszeć twój głos.

To było gorsze niż uderzenie.

Wyszedłem przed szpital i usiadłem na ławce. Wyjąłem telefon. Było 14 nieodebranych od mamy.

Potem wiadomości: