Alejandro Navarro nigdy nie wierzył, że zło może zawitać do jego domu, z delikatnym uśmiechem, eleganckimi sukienkami i kwiatami dla matki w każdą niedzielę.
Przez prawie dwa lata pozwalał Fernandzie stać się częścią ich codziennego życia.
Po nagłej śmierci Sofii, matki jego trojaczków, przekonał samego siebie, że musi nauczyć się oddychać na nowo.
Może obraz niemowlęcia
Dzieci potrzebowały obecności kobiety.
Dom potrzebował światła.
A on musiał uwierzyć, że nie jest skazany na wieczne życie w żałobie.
Fernanda pojawiła się w idealnym momencie.
Zbyt idealnym.
Spokojnie przygotowała śniadanie.
Śmiała się z żartów dzieci, nawet gdy nie były śmieszne.
Pomagała Alejandrowi podczas nocnych kryzysów Santiago, kiedy mały chłopiec budził się, krzycząc imię zmarłej matki.
Wiedziała dokładnie, jakie słowa chciał usłyszeć wyczerpany mężczyzna.
„Nie musisz dźwigać tego wszystkiego sam”.
Na początku Alejandro płakał z wdzięczności w ciemności ich sypialni.
Potem, powoli, coś się zmieniło.
Mateo jadł mniej.
