To był odręczny list od Ricarda.
„Jeśli coś mi się stanie, znajdź Estebana. Patricia wie więcej, niż daje do zrozumienia. Nie pozwól im odebrać tego, co prawnie należy do Danieli”.
Patricia zadrżała.
„To falsyfikat”.
Notariusz podniosła głos.
„Dokumenty zostały sprawdzone przez ekspertów. Podpisy są autentyczne. Ponadto są wyciągi bankowe, akty notarialne i nagrania”.
Verónica Salgado odstawiła szklankę na stół.
„Patricio… co zrobiłaś?”
Patricia spiorunowała ją wzrokiem.
„Zamknij się!”
Daniela kontynuowała:
„Moja matka zmarła, gdy miałam pięć lat. Przez lata myślałam, że to tylko kolejna pracownica, kobieta oszukana przez wpływowego mężczyznę. Ale mój dziadek nigdy nie przestał szukać prawdy”.
Don Esteban zamknął na chwilę oczy.
„Kiedy odnalazłem wnuczkę, była już dorosła”. Mogłem ją zabrać ze sobą, publicznie podać jej swoje nazwisko i od razu pozwać. Ale Daniela poprosiła, żeby zrobić to inaczej.
Alejandro spojrzał na nią ponownie.
„Przyjechałaś tu do pracy, żeby to zbadać?”
„Tak” – odpowiedziała. „Ponieważ dokumenty, których potrzebowaliśmy, były w tym domu. W biurze twojego ojca. W sejfie, który według twojej matki zawierał tylko biżuterię”.
Patricia krzyknęła:
„To wtargnięcie!”
Daniela spojrzała na nią bez lęku.
„Nie. Sam dałeś mi dostęp na trzy lata. Kazałeś mi sprzątać twoje biuro, porządkować szuflady, chować akta. Codziennie stawiałeś mnie przed dowodami, bo nigdy nie wyobrażałeś sobie, że „sprzątaczka” potrafi czytać sprawozdania finansowe lepiej od ciebie”.
W ogrodzie rozległ się szmer podziwu.
Ekran znów się zmienił.
Pojawiło się nagranie audio.
Głos Patricii był wyraźny, arogancki, nieomylny:
„Dopóki ta dziewczyna nie ma nazwiska, nie ma nic. María Elisa nie żyje. Ricardo też. A Esteban nigdy nie znajdzie dokumentów”.
Patricia zakryła usta.
Alejandro spojrzał na nią, jakby jej nie znał.
„Powiedziałaś to?”
„Synu, posłuchaj…”
„Czy wiedziałeś, że mój ojciec miał jeszcze jedną córkę?”
Patricia zaczęła płakać, ale jej łzy już nikogo nie przekonały.
„Chroniłam tylko swoją rodzinę”.
Daniela zrobiła krok w jej stronę.
„Nie. Chroniłaś swoje pieniądze”.
Notariusz przemówił.
„Na podstawie dowodów przedstawionych przed sądem cywilnym i handlowym, złożono wniosek o tymczasowe zawieszenie kilku operacji Grupy Del Castillo. Rachunki związane z wyżej wymienionymi wydarzeniami są zamrożone od dzisiejszego popołudnia”.
Biznesmen krzyknął.
Patricia zwróciła się do notariusza.
„Co powiedziała?”
„Że od dzisiejszego popołudnia nie można sprzedawać, przenosić ani ukrywać żadnych aktywów powiązanych z tą firmą”.
Fernanda cofnęła się o krok.
„Patricio, powiedziałaś, że wszystko jest ustalone”.
Daniela ją usłyszała.
„Wszystko co?”
Fernanda oniemiała.
Don Esteban uśmiechnął się szorstko.
„Wygląda na to, że jej znajomi też wiedzą o pewnych rzeczach”.
Patricia straciła panowanie nad sobą.
„Wynieście ją z mojego domu! Strażnicy!”
Dwóch ochroniarzy podeszło, ale Alejandro uniósł rękę.
„Nikt nie tknie Danieli”.
Patricia spojrzała na niego z przerażeniem.
„Staniesz po jej stronie?”
Alejandro ciężko westchnął.
„Stanę po stronie prawdy”.
Po raz pierwszy tej nocy Daniela wydawała się poruszona.
Alejandro podszedł do niej.
„Nic nie wiedziałem. Przysięgam”.
Spojrzała na niego przez kilka sekund.
„Chcę ci wierzyć”.
„Więc pozwól, że ci pomogę”.
Patricia gorzko się zaśmiała.
„Jakie to wzruszające. Pokojówka przyszła w drogiej sukni, a teraz wszyscy traktują ją jak królową”.
Daniela odwróciła się do niej.
„Nie chcę być traktowana jak królowa. Chcę tylko, żebyś przestała traktować ludzi jak śmieci”.
To zdanie odbiło się echem w całym ogrodzie.
Kilka pokojówek z rezydencji, które obserwowały ich z kuchni, spuściło wzrok, a w ich oczach pojawiły się łzy.
Patricia zobaczyła je i krzyknęła:
„Wracajcie wszyscy do środka!”
Ale nikt się nie ruszył.
Daniela podniosła głos.
„Przez trzy lata patrzyłam, jak potrącają wam z pensji za potłuczone naczynia, za które sami kupiliście nowe. Widziałam, jak zmuszają was do pracy na dwie zmiany bez dodatku za nadgodziny”. Widziałam, jak kucharka zachorowała, a ty ją zwolniłeś za dwa dni nieobecności.
Starsza kobieta w białym fartuchu zaczęła płakać.
„To prawda” – ledwo zdołała powiedzieć. „Zwolnił mnie, kiedy miałam operację”.
Goście odwrócili się, żeby na nią spojrzeć.
Odezwał się inny pracownik:
„Obniżył mi pensję, bo jego wnuk zbił lampę”.
Kolejny podniósł rękę:
„Grozili mi imigracją, mimo że jestem Meksykanką”.
Przyjęcie urodzinowe przerodziło się w publiczny proces.
Patricia nie miała już gdzie się ukryć.
Na ekranie pojawiły się paragony, fałszywe przelewy, sfałszowane listy płac, wiadomości głosowe i zamówienia podpisane osobiście przez Patricię.
Daniela nie krzyczała.
Nie przeklinała.
Nie musiała.
Każdy dokument mówił za nią.
Don Esteban podszedł do wnuczki i położył jej rękę na ramieniu.
„Dość, moja droga. Powiedziałaś już to, co trzeba było powiedzieć”.
Ale Daniela delikatnie pokręciła głową.
„Wciąż czegoś brakuje”.
Spojrzała na Patricię po raz ostatni.
„Zaprosiłaś mnie, żebym upokorzyła się przed trzystoma osobami. Chciałaś, żeby wszyscy śmiali się z mojej sukienki, mojego pochodzenia, mojej pracy. Więc chcę ci podziękować”.
Patricia spiorunowała ją wzrokiem.
