Chloe. Była dziewczyna Marcusa ze studiów. Kobieta, do której zawsze mnie porównywał, gdy chciał mi przypomnieć, że brakuje mi „tradycyjnego wdzięku”. Śmiała się, jej dłoń znajomo spoczywała na przedramieniu Marcusa, wyglądając nienagannie ubrana na tropikalny wypad, za który zapłaciłam.
Marcus mnie zauważył i podbiegł, nie po to, żeby mnie przytulić, ale żeby mnie zatrzymać. Wyglądał na zirytowanego, zmarszczył brwi.
ted w kolejce sfrustrowany.
„Słuchaj” – powiedział, poprawiając okulary przeciwsłoneczne za 800 dolarów. „Chloe przechodzi przez druzgocące rozstanie, a mama i tata od lat nie mieli porządnych wakacji. Postanowiłem ich zaprosić. To wyspa, Eleanor. Jest mnóstwo miejsca”.
„Zaprosiłaś rodziców i byłą dziewczynę na naszą rocznicową podróż?” – wyszeptałam. Jej bezczelność była tak głośna, że czułam się, jakbym słyszała syrenę w uszach. „Miałyśmy tu ratować nasze małżeństwo”.
„Nie zaczynaj od tej histerycznej rutyny z „rozhisteryzowanym prezesem” – nakazał, zniżając głos do niskiego, protekcjonalnego tonu, którego używał, żeby mnie uciszyć. „Będzie dobrze. Właściwie, będzie lepiej. Ty zajmiesz się gotowaniem i domowymi obowiązkami w willi, a my będziemy cieszyć się plażą. Dobrze ci zrobi, jeśli oderwiesz się od swojej męskiej kariery i wreszcie zajmiesz się obowiązkami prawdziwej żony. To może ci przypomnieć o twoim miejscu zamieszkania”.
Zanim zdążyłam znaleźć słowa, by odpowiedzieć na to czyste szaleństwo jego żądania, Barbara ruszyła naprzód. Spojrzała na moją prostą sukienkę podróżną z nieukrywaną pogardą.
„Nie bądź taka kwaśna, Eleanor” – prychnęła Barbara, poprawiając jedwabny szal. „To absolutnie najmniej, co możesz zrobić, biorąc pod uwagę, że wydajesz pieniądze mojego syna. On haruje jak wół, żeby utrzymać cię w tym stylu życia, podczas gdy ty całymi dniami grasz na swoim małym laptopie. Odrobina wdzięczności by cię nie zabiła”.
Świat zamilkł.
