Właśnie tego Thomas nie wiedział.
Następnego dnia obudziłam się przed nim. Zrobiłam kawę, włożyłam dżinsy, białą koszulę i okulary przeciwsłoneczne, mimo że niebo było szare. Paryż budził się na swój sposób: metro dudniące pod chodnikami, nerwowe skutery, kurierzy rowerowi, piekarnie pachnące ciepłym masłem i ludzie spieszący się, jakby byli już spóźnieni do własnego życia.
Thomas wyszedł z pokoju z cieniami pod oczami.
„Musimy porozmawiać”.
„Tak”, powiedziałam. „Ale nie tutaj”.
„Co masz na myśli, mówiąc nie tutaj?”
„W miejscu publicznym. Gdzieś, gdzie można przestać udawać”.
Nie podobało mu się to.
Ale przyszedł.
Umówiłam się na spotkanie na Marché des Enfants-Rouges.
Nie przez przypadek.
Pomiędzy straganami z kuskusem, zapachem placków, mocną kawą, płóciennymi torbami i ludźmi szukającymi wolnego stolika z determinacją żołnierza na misji, nikt nie jest w stanie długo zachować spokoju. Prawda wychodzi na jaw tam, gdzie życie robi hałas.
Przybył Thomas, zirytowany.
„Dlaczego tutaj?”
„Bo tu sprzedajemy jedzenie, chaos i szczerość na kilogramy. Może się czegoś nauczysz”.
Usiadłam przy małym stoliku. Zamówiłam świeżo wyciskany sok pomarańczowy i kawałek quiche warzywnego. Thomas niczego nie zamówił.
Pięć minut później pojawiła się Camille.
Nie wyglądała tak jak na zdjęciach z plaży.
Włosy związane z tyłu, trampki, prosty płaszcz, zmęczona twarz kogoś, kto też źle spał. Kiedy Thomas ją zobaczył, podskoczył tak gwałtownie, że o mało nie przewrócił krzesła.
„Co ty tu robisz?”
Camille spojrzała na mnie.
„Zaprosiła mnie”.
Thomas zbladł.
„Co ty tu robisz?”
„Coś, czego nie umiesz zrobić”, odpowiedziałem. „Mówisz mi prosto w twarz”.
Camille usiadła bez pytania o pozwolenie. Położyła telefon na stole.
„Przyszłam, bo mam już dość”.
Thomas zacisnął zęby.
„Camille, nie rób sceny”.
Zaśmiała się sucho.
„Scenę? Thomas, napisałeś do mnie po prawie dwóch latach milczenia. Powiedziałeś mi, że twoje małżeństwo się skończyło, że żona traktowała cię jak mebel, że po prostu chciałeś czuć się zauważony”.
To spadło na mnie jak grom z jasnego nieba.
Nie dlatego, że byłem
Byłam zaskoczona.
Ale część mnie wciąż miała nadzieję, że ma jakieś granice.
„Powiedziałaś to?” – zapytałam.
Thomas nie odważył się na mnie spojrzeć.
„Byłam zła”.
Camille odblokowała telefon.
„Mówiłeś też, że się zaniedbuje, że już się nie stara, że wstydzisz się z nią wychodzić, bo jest ciągle zmęczona”.
Czułam w ustach smak kawy, która zmienia się w żelazo.
Tak, byłam zmęczona.
Zmęczona płaceniem połowy za wszystko, prasowaniem koszul, których, jak twierdził, nigdy nie mógł znaleźć, pamiętaniem o urodzinach matki, zmywaniem naczyń po kolacjach, gdzie on lśnił, a ja sprzątałam talerze. Zmęczona słuchaniem, że jestem „zbyt wrażliwa”, kiedy proszę o absolutne minimum.
„Dalej” – powiedziałam.
Thomas postukał palcami w stół.
„Dość”.
Camille nie przestawała.
„Potem zaczął komentować moje zdjęcia. Powiedziałam mu, żeby się nie wtrącał w swoje problemy. Odpowiedział, że ty niczego nie dostrzegasz”.
Zaśmiałam się.
Cicho.
Niebezpiecznie.
