Logan i ja spędziliśmy idealny, nudny, cudowny piątkowy wieczór. Jedliśmy rozpływające się w ustach kanapki z grillowanym serem na kanapie, oglądaliśmy film animowany, a ja dwa razy przeczytałam mu jego ulubioną książkę. Był trochę cichszy niż zwykle, od czasu do czasu wpatrując się w przestrzeń, ale zrzuciłam to na karb tęsknoty za mamą albo po prostu zmęczenia po tygodniu w szkole.
Dokładnie o 21:15 ułożyłam go w łóżku gościnnym. Podciągnęłam mu kołdrę z superbohaterem pod samą brodę. Mocno przycisnął Finna, rekina, do piersi i zamknął oczy.
„Dobranoc, ciociu Jess” – mruknął sennie.
„Dobranoc, kolego. Kocham cię”.
Wyszłam na korytarz, zostawiając uchylone drzwi, żeby światło mogło się wlać. Wyciągnęłam telefon, zrobiłam szybkie, rozmazane zdjęcie, jak spokojnie śpi przez szparę w drzwiach, i wysłałam je Rachel:
Wszystko w porządku. Jest nieprzytomny. Powodzenia z prezentacją! Wyśpij się, kiedy będziesz mogła.
Obserwowałam ekran przez minutę. Dostarczono. Ale nie pojawiło się potwierdzenie „Odczyt”. Nie było odpowiedzi.
Nie zastanawiałam się nad tym zbyt długo. Założyłam, że jest już pogrążona w arkuszach kalkulacyjnych w biurze, a jej telefon jest wyciszony. Podłączyłam telefon do ładowarki w kuchni, nalałam sobie szklankę wody i poszłam spać, zupełnie nieświadoma, że życie, które znałam, szybko dobiega końca.
Część 2: Oskarżenie
Następnego ranka zimowe słońce wpadało jasno przez kuchenne okna. Była 9:15. Logan siedział przy kuchennym stole, radośnie zajadając stos naleśników z czekoladą i z wielkim skupieniem kolorując obrazek ognistoczerwonego smoka.
Wziąłem telefon z blatu.
