Z ciemności wyłoniła się ręka, chwyciła ją za ramię i pociągnęła do tyłu.
Caridad udało się złapać rękę za ramię, ale mężczyzna, który pozostał ukryty w tunelu, pociągnął mocniej.
Esperanza położyła dziecko na łóżku i podniosła drewnianą ławkę, która…
Stanęła przy szafie i wepchnęła ją przez otwór, żeby nie zatrzasnęła się w ścianie.
„Nie zabieraj jej!” krzyknęła.
Mężczyzna puścił Beatriz i uciekł podziemnym przejściem.
Caridad chciała za nim pójść, ale Esperanza błagała ją, żeby nie zostawiała dzieci samych.
Beatriz upadła na kolana, płacząc i ciężko oddychając.
Na jej szyi widniały świeże ślady.
„Ma na imię Mateo” – wyznała. „To mój brat”.
Według Beatriz, Mateo wstąpił do klasztoru prawie cztery lata wcześniej, ukryty w pustej trumnie, która miała być tymczasowo przechowywana w starej krypcie na czas remontu wiejskiej kaplicy.
Wiedział o tym przejściu, ponieważ jego dziadek pracował nad jego budową dziesiątki lat wcześniej i zachował niekompletny rysunek tuneli służbowych.
Beatriz upierała się, że początkowo zamierzała ukryć go tylko na jedną noc.
Mateo miał długi, uciekał przed kilkoma mężczyznami, którzy go szukali, i obiecał odejść, gdy tylko zrobi się ciemno.
Ale nie wyszedł.
Odkrył, że korytarz łączy kryptę z izbą chorych, magazynem i dwoma starymi pomieszczeniami, w tym celą, którą Esperanza miała zająć lata później.
Kiedy Beatriz próbowała go zmusić do wyjścia, Mateo zagroził, że rozpowie wszystkim, że to ona go przyprowadziła do klasztoru, i skrzywdzi starszą zakonnicę, która była od niej zależna.
Od tamtej pory ukrywał się w tunelach i wychodził, gdy wszyscy spali.
Beatriz przynosiła mu jedzenie, wodę i czyste ubrania.
Kradł też lekarstwa odwiedzającym Palomę, używając ich w małych ilościach, aby jego nieobecność nie była oczywista.
„Zmusił mnie do podania Esperanzie narkotyków” – powiedziała łamiącym się głosem. „Zostawiałam szmatkę przy jej łóżku, a potem zakładałam jej kroplówkę, żeby utrzymać ją w stanie nieprzytomności”.
Esperanza cofała się, aż dotknęła krawędzi łóżka.
Jej twarz zbladła.
Caridad zrozumiała prawdę, zanim Beatriz skończyła mówić.
Ciąże nigdy nie były cudowne.
Esperanza została zaatakowana pod wpływem środków uspokajających, a osoba, która miała to ukryć, mieszkała z nią od lat.
„Ile razy?” zapytała Esperanza.
Beatriz spuściła głowę.
„Nie wiem”.
„Spójrz na mnie i powiedz, ile razy”.
„Nie liczyłam” – odpowiedziała między szlochami. „Po pierwszej ciąży myślałam, że się skończy, ale Mateo powiedział, że jeśli się odezwę, nikt mi nie uwierzy i wszystkie dzieci zostaną od ciebie oddzielone”.
Esperanza położyła obie ręce na brzuchu.
Miguel obudził się na dźwięk i zaczął płakać, więc wzięła go na ręce i przytuliła tak mocno, że dziecko przestało się ruszać.
„Myślałam, że Bóg mi je zesłał” – powiedziała. „Myślałam, że moje ciało ma jakiś cel, którego nie rozumiałam”.
Caridad podeszła, ale Esperanza uniosła rękę, żeby ją powstrzymać.
„Wciąż pytałaś mnie, jak to możliwe, że jestem w ciąży” – kontynuowała. „Nigdy nie pytałaś, dlaczego budziłam się z nudów, dlaczego bolały mnie ramiona ani dlaczego były całe noce, których nie pamiętałam”.
Caridad nie próbowała się bronić.
Pamiętała każdy raz, kiedy akceptowała niemożliwe wytłumaczenie, bo przyznanie się do innej możliwości oznaczałoby przyznanie, że klasztor nie jest bezpieczną przystanią, którą obiecała zarządzać.
Obserwowała drzwi i liczyła klucze, ale nigdy nie sprawdziła ścian.
