Znalazłam moją 12-letnią wnuczkę w łazience. Siedziała na zamkniętej klapie sedesu i odrabiała matematykę na kolanach. W domu był duży stół, lampka i miejsce do nauki, ale Zosia zamykała się tam każdego wieczoru. A kiedy zapytałam syna, dlaczego dziecko chowa się w łazience, powiedział: „Mamo, sama kiedyś sprawiłaś, że boimy się mówić ci prawdę”.

Szepnęłam:

— Jest tam ktoś?

Oddech od razu się urwał.

Cofnęłam się i prawie potknęłam o dywanik.

Wieczorem udawałam, że nic nie wiem. Nakryłam do stołu. Postawiłam cztery talerze. Anna znowu wzięła miskę i poszła korytarzem.

Tym razem drzwi nie domknęły się do końca.

Czekałam, aż wszyscy się rozejdą. Serce biło mi tak mocno, że słyszałam je w uszach. Potem poszłam tam.

W szparze było słabe światło.

Anna mówiła łagodnie, prawie szeptem:

— Maju, jeszcze jedną łyżkę. Tylko jedną. Jestem przy tobie.

Zosia w tym czasie siedziała w kuchni z podręcznikiem.

To komu Anna dawała jeść?

Pchnęłam drzwi.

I wtedy zobaczyłam, kogo przez 3 miesiące ukrywali w moim domu za zamkniętym zamkiem…

DZIĘKUJĘ WAM, ŻE DOCZYTALIŚCIE DO TEGO MIEJSCA 

 
 CIĄG DALSZY 

BLOCK 2

To była dziewczyna.

Nie gość. Nie dziecko sąsiadów. Nie jakaś krewna Anny, jak przez sekundę próbowałam sobie wmówić.

Dziewczyna miała może 15 lat. Była szczupła, z ciemnymi włosami, w za dużej bluzie. Siedziała na materacu na podłodze i obracała w dłoniach drewniany klocek. Na mnie nie patrzyła. Zastygła cała, jakby czekała, że zaraz krzyknę.

Anna stała przed nią z miską i łyżką.

W pokoju były grube zasłony, mała lampka, słuchawki na szafce, miękkie maty na ścianach. Na podłodze leżało kilka kartek z obrazkami, koc i butelka wody.