Przybyła Dona Celia, zirytowana, a nie zmartwiona.
„Przestań dramatyzować, Rafael. Dzieci płaczą. Kobiety, które właśnie urodziły, śpią smacznie”.
Coś w jej głosie mnie zmroziło.
Bez strachu.
Bez współczucia.
Tylko niecierpliwość.
Jakbym zakłócała im sen.
Nie traciłam czasu na kłótnie.
Owinęłam Camilę prześcieradłem.
Zabrałam Migue
przy mojej piersi.
I zamówiłem samochód dokładnie o 5:18 rano.
Podczas kilku minut oczekiwania instynktownie zacząłem fotografować dom.
Puszki.
Brudny salon.
Pusta butelka.
Nietknięta szklanka wody obok łóżka Camili.
Część mnie już wiedziała, że te zdjęcia staną się później ważne.
W szpitalu pielęgniarki natychmiast rozdzieliły Miguela od nas.
Jedna z nich przyłożyła mu termometr do czoła.
Jego wyraz twarzy zmienił się w sekundę.
Camilę położono na noszach, ponieważ nie potrafiła już poprawnie odpowiedzieć nawet na proste pytania.
Mamrotała nieskładne zdania, zanim znów zapadła w niepokojący półprzytomny stan.
O 5:42 rano zza zasłony wyszła lekarka.
Wciąż pamiętam dźwięk jej długopisu, który zatrzymał się w połowie dokumentacji medycznej.
Spojrzała na Miguela.
Potem do Camili.
A potem do mnie.
I zanim zdążyła wszystko wyjaśnić, wzięła głęboki oddech.
„Panie Rafael… musimy działać natychmiast”.
Serce mi stanęło.
Wyjaśniła, że Miguel cierpi na poważne odwodnienie połączone z infekcją, która mogła być śmiertelna w ciągu kilku godzin.
Camila tymczasem wykazywała poważne objawy wyczerpania poporodowego, gorączki i niedożywienia.
„Jak długo tak leżą?” – zapytał lekarz.
