CZĘŚĆ 1
O 2:07 nad ranem, w śnieżycy, która smagała drogę niczym tłuczone szkło, Camille Delmas zobaczyła, że drzwi jej domu są zamknięte od środka.
Stała przez chwilę bez ruchu, z torbą wojskową przewieszoną przez ramię, z palcami zesztywniałymi od zimna, ściskającymi klucze. Termometr w jej samochodzie wskazywał -10°C. Właśnie jechała osiem godzin z koszar, po misji, która sprawiła, że piekły ją plecy, a oczy wyschły ze zmęczenia. Marzyła tylko o gorącym prysznicu, starym szarym kocu w pokoju i kilku godzinach ciszy.
Ale dom w Saint-Jorioz lśnił jak wynajęty domek letniskowy na Sylwestra.
Za oknami muzyka dudniła o ściany. Śmiech sączył się przez firanki. Przed bramą krzywo zaparkowane były trzy samochody: czarny SUV, kremowe Mini i biała Tesla pokryta śniegiem. Camille wpatrywała się w Teslę i poczuła, jak zaciska się jej szczęka.
Oczywiście, Léa zapraszała gości.
Jej młodsza siostra zawsze żyła tak, jakby świat musiał dostosowywać się do jej kaprysów, zdjęć, które zamieszczała, weekendów, które wymyślała, wydatków, które nazywała „osobistymi inwestycjami”. Praca innych ludzi, ich zmęczenie, ich pieniądze – wszystko schodziło na dalszy plan, gdy tylko Léa wchodziła do pokoju.
Camille uniosła rękę, żeby zapukać, ale zatrzymał ją jakiś ruch za matową szybą.
Léa pojawiła się w przedpokoju, bosa, w satynowej piżamie w kolorze kości słoniowej, z kieliszkiem wina w dłoni. Miała kręcone włosy, błyszczące usta. Spojrzała na Camille bez zaskoczenia.
Potem się uśmiechnęła.
Nie był to uśmiech zawstydzenia. Nie siostrzany uśmiech.
Uśmiech triumfalny.
Zamek znów zatrzasnął się, jeszcze głośniej, jakby Léa właśnie potwierdziła swoją decyzję. Potem sięgnęła do włącznika światła.
Światło na ganku zgasło.
Camille znalazła się w ciemności, ze śniegiem na rzęsach i białym oddechem w gardle.
Jej telefon zawibrował.
Léa: Moi przyjaciele zostają na ten weekend. Twój przyjazd całkowicie psuje atmosferę. Znajdź hotel.
Niemal natychmiast przyszła druga wiadomość.
Léa: I proszę, nie rób z siebie ofiary.
Camille przeczytała słowa jeszcze raz. Raz. Dwa. W środku ktoś śmiał się histerycznie. Butelka brzęknęła o szybę. Kominek rozniósł w noc ciepły zapach spalonego drewna.
Ten zapach wydobywał się z jej kominka.
Dom należał do niej. Opłacany premiami za misję, oszczędnościami, latami przyjmowania dyżurów, wyjazdów i nieprzespanych nocy. Jej rodzice mieszkali tam, ponieważ nie chciała ich porzucić po tym, jak ojciec zbankrutował. Léa mieszkała tam „od kilku miesięcy”, jak powiedziała, przez ostatnie trzy lata.
Camille nie krzyczała. Nie błagała.
Odwróciła się na pięcie.
Idąc podjazdem, dostrzegła niebieskawe światło na poziomie ogrodu, za zasłoną oddzielnego studia, które zbudowała, żeby „upiększyć dom”.
Jakaś postać przeszła przed oknem.
Camille zamarła w miejscu.
Ktoś, kogo nie znała, był w jej domu.
A Léa właśnie zabroniła im wstępu.
