Na weselu kuzynki ledwo ktoś chciał ze mną rozmawiać. Pod koniec ciotka powiedziała cicho, że ładnie z mojej strony, że w ogóle przyszłam – “mimo że zostawiłam matkę samą”. Matką do końca opiekowałam się ja. Brat od lat mieszka za granicą.
Gdyby ktoś mi powiedział dwa lata temu, że najbardziej zabolą mnie nie miesiące spędzone przy łóżku matki, nie wieczory z kroplówką i nie noce, kiedy nie mogłam zasnąć od jej kaszlu – ale jedno zdanie ciotki Władzi na weselu kuzynki – pomyślałabym, że żartuje.
A jednak tak było.
Mama zachorowała w październiku, trzy lata temu. Najpierw myśleliśmy, że to grypa, potem zapalenie płuc, potem zaczęły się badania, które nie kończyły się dobrze. Mieszkałam sama w Sosnowcu, czterdzieści minut autobusem od jej mieszkania na Pogoni.
Pracowałam w szkółce roślin – osiem godzin dziennie wśród sadzonek i klientów pytających o tuje. Miałam pięćdziesiąt cztery lata i nie spodziewałam się, że cokolwiek może się jeszcze zmienić.
Dariusz zadzwonił z Irlandii, kiedy powiedziałam mu o diagnozie.
– No i co, Danka, poważne? – zapytał takim tonem, jakby pytał o prognozę pogody.
– Poważne – odpowiedziałam. – Będzie trzeba się nią zająć.
Cisza. Słyszałam w tle telewizor, śmiech jego żony Colleen, szczekanie psa.
– No wiesz, ja tu mam robotę, dzieci w szkole… Ale jak trzeba będzie, to przylecę.
Nie przyleciał. Przez trzy lata – ani razu. Dzwonił raz w miesiącu, czasem rzadziej. Pytał, jak mama, mówił, że myśli, że się modli. Raz przysłał dwieście euro, nie pytając, na co. Leżały na moim koncie jak wymówka, która nie potrzebowała słów.
Zaczęło się od codziennych wizyt. Potem mama przestała chodzić po schodach i przeniosłam ją do siebie. Zabrałam urlop, potem bezpłatny, potem zwolniłam się ze szkółki. Kiwnęłam głową, kiedy szefowa powiedziała, że stanowisko nie może czekać. Nie miałam siły się kłócić.
Życie skurczyło się do trzech pokoi. Poranki zaczynały się od leków, potem śniadanie, potem toaleta – najtrudniejsza część dnia, bo mama wciąż się wstydziła, choć to byłam ja, jej córka, ta sama Danusia, którą myła w plastikowej wanience na kuchennym stole. Popołudnia ciągnęły się jak guma. Mama drzemała, ja siedziałam obok z książką, której nie czytałam. Wieczorem gotowałam zupę, karmienie, leki, sen. I znowu.
Nie narzekałam. Nie dlatego, że byłam święta – po prostu nie miałam komu.
Dariusz żył swoim życiem w Cork. Jego córki rosły, żona pracowała w aptece, on prowadził firmę remontową. Widywałam ich zdjęcia na Facebooku – grill w ogrodzie, wycieczka nad Atlantyk, komunia młodszej w białym kościele otoczonym zielenią. Komentowałam serduszkami, jak się od rodziny oczekuje.
Mama pytała o niego coraz rzadziej. Pod koniec prawie wcale. Ale kiedy pytała, kłamałam.
– Dariusz mówił, że przyjedzie na Wielkanoc – mówiłam, nakładając jej kaszę na talerz.
– Naprawdę? – ożywiała się. – No to muszę dożyć.
