Od śmierci męża jadam wszystkie posiłki sama. Młoda kasjerka z Biedronki, ta z warkoczem, od pół roku mówi mi na pożegnanie: “Do jutra, pani Krysiu”. Wczoraj zdałam sobie sprawę, że to jedyna osoba, która zna moje imię.
Wczoraj wieczorem jadłam kolację – chleb z masłem i pomidor pokrojony w ćwiartki – i nagle mnie to uderzyło. Jak obuchem. Że ta dziewczyna z Biedronki, ta z długim warkoczem i dołeczkami w policzkach, jest jedyną żywą duszą, która zwraca się do mnie po imieniu. Odłożyłam nóż na talerz i siedziałam tak, patrząc na puste krzesło naprzeciwko mnie, dobre dziesięć minut.
Roman siedział na tym krześle dwa razy dziennie przez trzydzieści osiem lat. Śniadanie o siódmej, obiad o trzeciej. Nawet jak się kłóciliśmy – a kłóciliśmy się niemało – to jedliśmy razem. Milcząc czasem, ale razem. Teraz krzesło stoi odchylone od stołu pod tym samym kątem co wtedy, kiedy wstał z niego ostatni raz.
To było w styczniu, półtora roku temu. Roman poszedł do garażu odśnieżyć podjazd i nie wrócił. Sąsiad go znalazł – leżał przy łopacie, twarzą w śniegu. Lekarz powiedział, że poszło szybko, że pewnie nawet nie poczuł. Nie wiem, czy to miało mnie pocieszyć. Nie pocieszyło.
Mam sześćdziesiąt siedem lat, przez czterdzieści pracowałam jako pielęgniarka w szpitalu przy Medycznej w Płocku. Trzeci oddział, interna. Widziałam setki ludzi, którzy umierali – jedni w otoczeniu rodzin, inni sami, trzymając mnie za rękę. Myślałam, że wiem, czym jest samotność. Nie miałam pojęcia.
Syn Marek mieszka w Gdańsku z żoną i dwójką dzieci. Dzwoni w niedziele, czasem we wtorki. Rozmowy trwają siedem, góra dziesięć minut. Pyta, jak zdrowie, czy biorę leki, czy potrzebuję pieniędzy.
Mówię, że dobrze, tak, nie. On oddycha z ulgą i kończy, bo Zosia ma trening, a Kuba odrabia lekcje. Nie jest złym synem. Po prostu ma swoje życie, pędzące w tempie, w którym ja już dawno się nie mieściłam.
Przez pierwszy miesiąc po pogrzebie przychodziły sąsiadki. Wanda z parteru przynosiła rosół w słoiku, Elżbieta z drugiego piętra zapraszała na kawę. Powinnam była przyjmować. Wiem to teraz.
Ale wtedy wszystko mnie bolało – ich współczucie, ich oczy pełne ulgi, że to nie im się przydarzyło, ich opowieści o własnych mężach, którzy jeszcze żyją. Mówiłam, że dam sobie radę. Że potrzebuję spokoju. Drzwi się zamykały, a ja zostawałam sama z ciszą tak gęstą, że aż dzwoniła w uszach.
Po trzech miesiącach przestały przychodzić. Nie z obojętności – po prostu uwierzyły mi na słowo.
Mój dzień wygląda teraz tak: budzę się o szóstej, bo przez czterdzieści lat wstawałam na szóstą. Robię sobie herbatę. Piję ją przy stole, gdzie nikt nie siada naprzeciwko. Zmywam kubek. Ścieram blat.
Idę do Biedronki, bo to jedyne miejsce, gdzie muszę wyjść z domu. Kupuję chleb, mleko, jedno jabłko. Wracam. Gotuję obiad, choć gotowanie na jedną osobę to parodia – połowa zupy ląduje w pojemniku w lodówce, gdzie stoi tak długo, aż ją wylewam. Jem. Zmywam. Oglądam telewizor, nie patrząc na ekran. Kładę się o dziewiątej.
I gdzieś w tym wszystkim jest moment w Biedronce, kiedy ta dziewczyna – ma może dwadzieścia trzy lata, chuda, z warkoczem grubym jak pięść – mówi do mnie wesoło:
– Do jutra, pani Krysiu!
Pierwszy raz powiedziała to pół roku temu. Zdziwiłam się. Nie wiedziałam, skąd zna moje imię. Potem sobie przypomniałam – kiedyś płaciłam kartą, a na karcie jest wydrukowane “Krystyna Jabłońska”. Musiała zerknąć.
Głupia sprawa, pomyślałam wtedy. Kasjerka zapamiętała imię. I co z tego?
A teraz, po pół roku, okazuje się, że bardzo dużo z tego.
