CZĘŚĆ 1
„Jak tylko wyjdzie za mąż, Diego przekona ją, żeby też zapisała mieszkanie na siebie. Wtedy zastawimy je i to będzie wszystko”.
Podsłuchałam to zdanie za drzwiami mojej przyszłej teściowej w noc przed ślubem.
Byłam już w drodze powrotnej do mojego małego, wynajętego mieszkania w dzielnicy Narvarte, kiedy przypomniałam sobie, że zostawiłam kremowy kardigan przewieszony przez oparcie krzesła. To nie był zwykły kardigan. Moja mama wydziergała go w ostatnich miesiącach swojego życia i wyhaftowała dwa maleńkie kwiatki przy kołnierzyku. Przed śmiercią powiedziała mi, że jeden symbolizuje pokój, a drugi dobrobyt.
Zawróciłam więc w alei i wróciłam do domu Doñi Teresy w dzielnicy Del Valle. Jutro miałam wyjść za mąż za Diego, mężczyznę, z którym byłam od pięciu lat. Sala weselna w San Ángel była opłacona, moja suknia wisiała w domu, a ponad 120 gości już się potwierdziło. Mieszkanie w Santa Fe, które kupiłam za sześć lat pracy, kredyt hipoteczny i spadek po matce, również było gotowe.
Diego zawsze powtarzał:
„Nie ma znaczenia, czy będzie na twoje nazwisko. Kiedy się pobierzemy, to, co twoje, a co moje, będzie należało do nas obojga”.
Odebrałam to jako romantyczne sformułowanie.
Wjechałam na czwarte piętro i uniosłam rękę, żeby zadzwonić, ale zanim zdążyłam, usłyszałam głos Doñi Teresy. Mówiła głośno, nieświadoma, że jestem niecały metr ode mnie.
„Valeria jest tak zakochana, że podpisze wszystko, co Diego przed nią postawi. To mieszkanie jest warte ponad osiem milionów. Dzięki temu możemy uratować interes twojego brata”.
Fernanda, młodsza siostra Diego, zachichotała.
„Może też założyć wspólne konto. Jej matka zostawiła jej pieniądze, prawda? Mogliby mi stamtąd pożyczyć na nowy samochód”.
Czułam, jak nogi się pode mną uginają. Zaledwie godzinę wcześniej Doña Teresa przytuliła mnie i nazwała „córką, o której zawsze marzyła”. Fernanda płakała podczas kolacji, mówiąc, że cieszy się, że może mnie powitać w rodzinie.
W mieszkaniu rozmawiali dalej, jakbym była kontem bankowym w sukni ślubnej.
„Teraz, kiedy jest mężatką, nie odważy się wycofać” – powiedziała Doña Teresa. „Za bardzo martwi się, co ludzie powiedzą. A jeśli będzie narzekać, powiemy, że jest samolubną żoną, która nie chce wspierać męża”.
„Diego już ma przygotowane dokumenty” – odpowiedziała Fernanda. „Powie jej, że to ubezpieczenie podróżne. Podpisze je w podróży poślubnej bez czytania”.
