„Twoja matka uderzyła moją córkę, a potem mnie też – nie chcesz nic powiedzieć?” Głos Kláry drżał, ale Tamás tylko wzruszył ramionami.

„Dzień dobry” – powiedziała cicho Emilia i przysunęła się nieco do ściany. „Malowaliśmy”. Margit spojrzała na nią z zimną obojętnością, jakby nie widziała przed sobą dziecka, a przechodnia. „Schowaj farby” – powiedziała sucho. „To nie szkoła artystyczna”. Klara poczuła, jak coś gorącego eksploduje w jej wnętrzu. Ale wzięła głęboki oddech. „Emília, proszę, przynieś serwetkę. Pokażesz mi wtedy swój rysunek”. Dziewczynka posłusznie uciekła, a Klara podeszła bliżej do teściowej. „Nikt w moim domu nie mówi tak do mojej córki” – powiedziała spokojnie, ale stanowczo. Margit uniosła brwi. „W twoim domu? Oczywiście, teraz wszystko jest twoje: mieszkanie, mój syn, nawet jego sumienie. Wygoda. „Jego syn jest dorosłym mężczyzną” – odpowiedziała Klara. „Ale nie pozwolę ci upokarzać dziecka”. Tamás stał z boku, z rękami w kieszeniach i wzrokiem utkwionym w podłodze. „Mamo, nie ciągnijmy tego dalej” – mruknął. „Zebraliśmy się dla rodziny”. „Dla rodziny?” – Odwrócił się do Klary. „Właśnie. Dla rodziny. A teraz chcę usłyszeć: kogo wybierasz, Tamásie? Rodzinę, gdzie każdy jest szanowany, czy ciszę, gdzie dziecko jest ciężarem?” Atmosfera stała się napięta jak struna. Na zewnątrz ktoś zatrzasnął drzwi samochodu, a dźwięk zdawał się wytrącać wszystkich z równowagi. Tamás podniósł wzrok. Jego twarz była napięta jak maska. „Mamo” – powiedział powoli. „Nie możesz już tak do nich mówić. Do nas”. Margit milczała przez kilka sekund. Potem jej usta zaczęły drżeć. „Więc ona jest dla ciebie ważniejsza?” – zapytała kpiąco. „Ta kobieta i jej dziecko?” Nie czekając na odpowiedź, odwróciła się. „Nie przyznaję się do tego”. Nie ją, nie tę małą dziewczynkę, nie twoje „my”. „To nie wracaj” – powiedział za nią Tamás. Margit zatrzymała się na chwilę, jakby ją coś uderzyło. Potem odeszła, nie oglądając się za siebie. W holu zapadła cisza. Emilia wróciła wtedy z serwetkami w dłoniach, patrząc na matkę i Tamása.