W poczekalni panowała tak cisza, że słychać było wibrację telefonu Dalmy.
Na ekranie wciąż pojawiały się komentarze.
„Powiedział, że nawet nie znał zmarłej”.
„Jak ktoś może być córką zmarłej osoby, skoro jego prawdziwa córka stoi przed nim?”
„Transmisja na żywo wciąż trwa!”
Dalma pospiesznie nacisnęła ekran.
„To tylko błąd administracyjny. Urzędnik kazał mi coś zapisać”.
„Mówiłeś, że kłamałeś, mówiąc, że jesteś córką zmarłej?” – zapytał jeden z policjantów.
„Nie o to mi chodziło”.
„Więc jak?”
Dalma spojrzała na Zsombora.
Z tym samym rozpaczliwym spojrzeniem, którym zawsze udawało jej się nakłonić mężczyznę do obrony.
Zsombor ponownie interweniował.
„Zająłem się całą sprawą. Dalma nie wiedziała, co podpisuje”.
„Dwudziestodwuletnia przedsiębiorczyni nie wie, co oznacza zdanie, że jest córką zmarłej?” – zapytałem.
„Emese, kończ”.
„Dlaczego? Bo teraz też cię słyszą?”
Policjant kazał Dalmie zakończyć transmisję, ale do tego czasu oglądało ją ponad cztery tysiące osób. Ktoś w poczekalni zrobił już zrzut ekranu, a kopie nagrania w ciągu kilku minut zostały opublikowane w lokalnych grupach.
Dalma pierwotnie zamierzała mnie zawstydzić.
Skończyło się na tym, że transmitowała na żywo swoje aresztowanie.
Policja nas rozdzieliła. Zrobili zdjęcia moich odcisków palców na nadgarstku, spisali moje dane i zapytali, czy chcę wnieść oskarżenie o użycie fałszywego dokumentu tożsamości, oszustwo i nieautoryzowany transfer środków.
„Tak”.
Zsombor podskoczył.
„Przestań! Zwrócę ci pieniądze. Co do grosza”.
„Pieniądze to nie jedyna rzecz, którą zabrałeś”.
„Nikt nie zabrał twojej matki”.
„Bo zostawiłeś ją w chłodni”.
Nawet on zwiesił głowę po tym wyroku.
Przesłuchanie trwało kilka godzin. Zanim opuściłem budynek, robiło się już ciemno.
Zsombor czekał na parkingu.
Dalmy z nim nie było.
„Porozmawiajmy” – powiedział.
Ruszył w moją stronę, ale podniosłam rękę.
„Zostań tam”.
Zatrzymał się.
„Nie chciałem, żeby tak wyszło. Dalma dostałaby pieniądze tylko na chwilę. Zwróci je po otwarciu kawiarni”.
„A co zrobiłbyś z mamą w tym czasie?”
„Skremujemy ją”.
„Wbrew jej woli?”
Moja mama kilka razy mówiła, że chce być z rodzicami. Nie chciała urny. Nie chciała rzeki. Razem wybraliśmy grób pod lipą, kiedy jeszcze mogła chodzić.
Zsombor też to wiedział.
„Emese, czasami trzeba podejmować praktyczne decyzje”.
„Więc ja też podejmę taką decyzję. Wyprowadź się z mojego mieszkania”.
„Naszego mieszkania”.
„Jest na moje nazwisko. Mama kupiła mi je dwanaście lat temu”.
Jej twarz się skrzywiła.
„Jesteśmy razem od ośmiu lat”.
„A ukradłeś pieniądze na pogrzeb mojej matki po jej śmierci w dziewięć dni”.
„Nie ukradłem!”
„To po co ci był ten sfałszowany podpis?”
Nie odpowiedziała.
Wsiadłem w taksówkę i pojechałem prosto do zakładu pogrzebowego.
Kierowniczka Hírös Temetkezési Kft., Klára Hegedűs, już na mnie czekała. Otworzyła biuro, mimo że oficjalne godziny otwarcia już minęły.
Na mój widok wstała zza biurka.
„Pani Váradi, bardzo mi przykro. Moja koleżanka się pomyliła. Uznała dokumenty za prawidłowe, ale inne konto bankowe, na które podała zwrot, powinno być zaznaczone”.
„Czy moja mama nadal tu jest?”
„Tak. Bezpieczna”.
Nogi mi się trzęsły.
Po raz pierwszy od rana mogłam odetchnąć.
Klara położyła przede mną oryginał dokumentu anulowania. Mój podpis był sprytnym falsyfikatem. Nie był idealny, ale dla kogoś, kto widział go tylko kilka razy, musiał wyglądać autentycznie.
Załączone pełnomocnictwo zawierało zeskanowaną kopię mojego paszportu.
Kopię, którą dałam Zsomborowi na rezerwację naszej podróży poślubnej.
„Mamy też nagranie z kamery” – powiedziała Klara. „Policja już poprosiła o jego zachowanie”.
Pokazała mi fragment nagrania.
