Zamiast tego zastałam jego asystentkę zarządu, Victorię Vance, siedzącą za jego biurkiem w jego marynarce, podczas gdy Julian stał obok i się śmiał.
W chwili, gdy mnie zobaczyła, jej uśmiech zniknął.
— A więc w końcu przyszłaś — zakpiła.
Julian natychmiast zrobił się nieswój.
— Sarah… to nie jest tak, jak wygląda.
Spokojnie zadałam jedno pytanie.
— W takim razie mi to wyjaśnij.
Victoria ruszyła w moją stronę.
— Powinnaś przestać udawać, że nadal jesteś jego żoną.
Zignorowałam ją i spojrzałam na Juliana.
— Zamierzasz coś powiedzieć?
Odwrócił wzrok.
Ta cisza odpowiedziała mi na wszystko.
Uznałam, że nie ma już o czym rozmawiać, ale zanim zdążyłam wyjść, Victoria mnie zaatakowała.
To, co wydarzyło się później, znacznie przekroczyło granice zwykłej słownej kłótni.
Kiedy ochrona biura w końcu interweniowała, stałam w toalecie dla kadry zarządzającej i patrzyłam na swoje odbicie w lustrze, oszołomiona tym, co Victoria zrobiła z moimi włosami.
Większość została zgolona.
To, co zostało, było poszarpane i zniszczone.
Kobieta w lustrze prawie w ogóle mnie nie przypominała.
Victoria stała kilka metrów dalej, podczas gdy ochrona próbowała ustalić, co się wydarzyło.
Wtedy do środka wbiegł Julian.
Wyglądał na zszokowanego.
Ale zamiast podejść do mnie, odwrócił się w stronę Victorii.
— Co ty sobie myślałaś?! — wyrzucił z siebie spanikowany.
Wzruszyła ramionami.
— Zrobiłam to dla nas.
To jedno zdanie powiedziało mi wszystko, co musiałam wiedzieć.
Minęłam ich oboje bez słowa.
Bez krzyków.
Bez kłótni.
Bez sceny.
Poszłam prosto do samochodu, usiadłam za kierownicą i spojrzałam na swoje odbicie w lusterku wstecznym.
Potem wyjęłam telefon i zadzwoniłam do Juliana.
Odebrał natychmiast.
— Masz dokładnie pięć minut — powiedziałam.
— Co?
— Przyprowadź Victorię natychmiast do kancelarii mojego prawnika.
Zaśmiał się nerwowo i lekceważąco.
— Sarah, nie dramatyzuj.
Przerwałam mu.
— Nie. To twoja ostatnia szansa, żeby spróbować naprawić sytuację.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
Julian nadal niczego nie rozumiał.
Myślał, że chodzi o zazdrość.
Myślał, że chcę przeprosin.
A przede wszystkim sądził, że w końcu się uspokoję i wrócę do domu, tak jak zawsze.
Mylił się.
Rozłączył się.
Dokładnie w tej samej chwili na ekranie pojawiło się powiadomienie od mojej prawniczki:
„Sąd zatwierdził pilny nakaz zabezpieczający. Jesteśmy gotowi, kiedy tylko ty będziesz.”
Przeczytałam wiadomość dwa razy, a potem spojrzałam na biurowiec Juliana.
Pięć minut prawie minęło.
A Julian wciąż nie miał pojęcia, co za chwilę się zmieni.
Część 2
Prawda była taka, że mój telefon do Juliana miał bardzo niewiele wspólnego z zemstą.
Chodziło o odpowiedzialność.
Sześć miesięcy przed całym zdarzeniem po cichu kupiłam mniejszościowy pakiet udziałów w firmie Juliana, wykorzystując pieniądze ze spadku po moim zmarłym ojcu.
Inwestycja została prawidłowo udokumentowana, a zgodnie z umową wspólników miałam pełne prawo wglądu w dokumentację spółki oraz uczestnictwa w zgromadzeniach akcjonariuszy.
Julian wiedział, że mam udziały.
Po prostu nigdy nie sądził, że zacznę aktywnie korzystać ze swoich praw.
Po napaści moja prawniczka, Eleanor Hayes, poradziła mi, żebym natychmiast wszystko zgłosiła.
Policja udokumentowała moje obrażenia, sfotografowała moją głowę, zabezpieczyła nagrania monitoringu z korytarza dla kadry zarządzającej i przesłuchała kilku pracowników, którzy byli świadkami zajścia.
Victoria została zatrzymana jeszcze tego samego wieczoru pod zarzutem napaści.
Tymczasem Eleanor zajęła się drugim frontem.
— Julian może nie uderzył cię osobiście — wyjaśniła — ale jeśli zasoby firmy były wykorzystywane do podtrzymywania tego romansu, mamy do czynienia z poważnymi naruszeniami zasad zarządzania spółką.
Przez kolejne tygodnie zgodnie z prawem zażądaliśmy dokumentów dotyczących służbowych rachunków wydatków i podróży biznesowych.
Dokumentacja ujawniła, że Julian wielokrotnie zatwierdzał kosztowne wyjazdy, luksusowe kolacje i pobyty w hotelach, podczas których Victoria mu towarzyszyła, mimo że nie miało to żadnego uzasadnienia biznesowego.
Kilku członków zarządu było wstrząśniętych.
Żaden z nich nie wiedział ani o romansie, ani o niewłaściwym wykorzystywaniu pieniędzy firmy.
Natychmiast zarządzono niezależny audyt.
Julian upierał się, że wszystkie wydatki były uzasadnione, ale wiadomości, kalendarze i plany podróży opowiadały zupełnie inną historię.
Równolegle toczyła się sprawa karna Victorii.
