Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.
X
Ręczniki pani Harper leżały rozrzucone na lśniącej podłodze, białe na tle ciemnego orzecha, niczym rozrzucone kartki papieru.
Vincent spojrzał znad nich na dziewczynę.
„Margaret?”
Po raz pierwszy usłyszałem, jak mówi do mnie po imieniu.
Pani Harper schyliła się zbyt szybko, żeby podnieść ręczniki.
„Przepraszam, panie Moretti. Byłam niezdarna.”
„Nie patrzył pan na ręczniki.”
Zamarła.
Ja też nie.
Spojrzałem na jej dłonie.
Drżały, gdy składała jeden ręcznik na drugim.
Głos Vincenta pozostał spokojny, ale coś w nim stwardniało.
„Co pan wie o systemie wentylacji?”
Pani Harper podniosła wzrok.
Miała pod pięćdziesiątkę, może nawet na początku sześćdziesiątki, starannie upięte siwiejące blond włosy i spokój osoby, która przez lata prowadziła bogate domy, a nikt nie zauważał włożonego w to wysiłku.
Do tej pory wydawała mi się niemal niewzruszona.
Teraz jej twarz zbladła.
„Nic technicznego.”
„Nie o to pytałem” – powiedział Vincent.
Jego wzrok powędrował w moją stronę.
Potem na drzwi pokoju chłopców.
„Nie tutaj”.
Vincent przez chwilę wpatrywał się w dziewczynę.
Potem otworzył drzwi do sypialni Lucasa.
„Porozmawiamy na dole”.
Z wnętrza dobiegł cichy głos.
„Tato?”
W Vincencie wszystko się zmieniło.
Opadły mu ramiona. Twarz złagodniała.
Natychmiast przekroczył próg.
„Hej, kolego”.
Stałem blisko progu.
Lucas Moretti siedział oparty o stertę poduszek, z otwartą książką na kolanach.
Wydawał się boleśnie mały jak na siedmiolatka.
Jego ciemne włosy wymagały strzyżenia, a cera miała blady odcień kogoś, kto spędził zbyt dużo czasu w domu. Ale jego oczy były czujne.
Uważne.
Skierowały się prosto na mnie.
„Ty jesteś nowy?”
Vincent spojrzał na niego zmęczonym wzrokiem.
„Lucas.”
„Co?”
„To niegrzeczne.”
Lucas wzruszył ramionami.
„Zostało trzech ostatnich.”
„Zostało dwóch” – powiedział inny głos.
Leo pojawił się w drzwiach łączących sypialnie, ubrany w pasiastą piżamę, mimo późnego popołudnia.
Wyglądał niemal identycznie jak jego brat, choć w jego wyrazie twarzy było coś łagodniejszego.
„Trzeciego wylali” – powiedział.
Lucas zmarszczył brwi.
„Och, jasne.”
Uśmiechnęłam się wbrew swojej woli.
„Jestem Claire.”
Leo przyjrzał mi się uważnie.
„Umiesz grać w szachy?”
„Źle.”
Jego twarz się rozjaśniła.
„Dobrze. Tata oszukuje.”
Vincent wpatrywał się w niego.
„Nie oszukuję.”
„Odwracasz naszą uwagę.”
„Czym?”
„Pytaniami.”
„To się nazywa dialog”.
Lucas zamknął książkę.
„Myślenie to oszustwo”.
Zerknąłem na Vincenta.
Wyglądał na wystarczająco zranionego, żeby się rozbawić.
Na kilka sekund dziwny zapach, strach pani Harper, dokumentacja medyczna na dole – wszystko to zbladło i stało się czymś zwyczajnym.
Ojciec dokuczany przez synów.
Potem Lucas wsunął stopy pod kołdrę i skrzywił się.
To było łagodne.
Ale to zauważyłem.
„Więc” – zapytałem łagodnie – „który z was jest lepszy w szachach?”
„Ja” – odpowiedzieli chórem.
To ich rozśmieszyło.
Vincent też się roześmiał.
I po raz pierwszy odkąd wszedłem do zamku, zrozumiałem dokładnie, czego boi się stracić.
—
Następną godzinę spędziłem z chłopcami.
Nie wypytując ich.
Obserwując.
Jest różnica.
Ludzie zdradzają więcej, gdy nie zdają sobie sprawy, że szukają wskazówek.
Lucas lubił fakty.
Ciągle poprawiał Leo, ale rzadko robił to nieuprzejmie.
Leo lubił opowieści i przesadę.
Twierdził, że pod szklarnią jest sekretny tunel, pod wschodnim trawnikiem opuszczony basen i że w zamku mieszkają co najmniej trzy duchy.
„Tylko jeden duch” – powiedział Lucas.
Leo przewrócił oczami.
„Nie wiesz tego.”
„Wiem, że nie ma trzech.”
„Jak?”
„Wczoraj wymyśliłeś dwie.”
„To nie dowodzi, że ta druga osoba nie istnieje.”
Siedziałem między ich łóżkami, gdy się kłócili.
Ich energia napływała krótkimi seriami.
Dziesięć ożywionych minut.
Potem zmęczenie.
Lucas odchylał się do tyłu.
Leo pocierał oczy.
Ich uwaga szybko słabła.
Żadne z nich nie narzekało.
Dręczyło mnie to bardziej niż ich.
Dzieci, które żyły w dyskomforcie wystarczająco długo, czasami przestawały o tym mówić.
Przystosowały się.
Dorośli postrzegali tę adaptację jako postęp.
Pytałem o szkołę.
Nauczyciele przychodzili do domu.
Pytałem o posiłki.
Szef kuchni przygotowywał je specjalnie na podstawie zaleceń dietetyków.
Pytałem, gdzie lubią spędzać czas.
„W bibliotece” – powiedział Lucas.
„W pokoju zabaw” – zapytał Leo.
„Na zewnątrz?”
Pauza.
Lucas spojrzał w stronę okna.
„Kiedyś tak robiliśmy”.
„Dlaczego teraz nie?”
Wzruszył ramionami.
„Zmęczony”.
Leo dodał: „Tata się martwi”.
Vincent, który stał przy drzwiach, odwrócił wzrok.
Zauważyłem to.
Później, kiedy chłopcy poszli spać, Vincent i ja wróciliśmy na korytarz.
Zapach wciąż był obecny.
Ledwo.
Słodki pod czystym zapachem polerowanego drewna.
Przykucnąłem przy otworze wentylacyjnym.
„Czy mają klapy rewizyjne?”
„Korytarz służbowy za sypialniami.”
„Pokaż mi.”
Pani Harper zniknęła.
To nie uspokoiło moich podejrzeń.
Vincent poprowadził mnie przez wąskie przejście, które stało się częścią boazerii.
Za nim stał zupełnie inny dom.
Brak marmuru.
Brak dzieł sztuki.
Goła podłoga w budynku gospodarczym, panele elektryczne
, rury, przewody.
Maszyny, dzięki którym świat widzialny był łatwy do zobaczenia.
Przeszliśmy jakieś dwadzieścia metrów, zanim dotarliśmy do szafy wentylacyjnej.
Podszedłem bliżej.
Znów poczułem słaby zapach.
„Czujesz to już?”
Vincent wziął głęboki oddech.
Zmarszczył brwi.
„Może.”
„Słodko?”
„Tak.”
Spojrzał na mnie.
„Co to znaczy?”
„Jeszcze nic.”
Zacisnął szczękę.
Widziałem, że nienawidzi tej odpowiedzi.
Ludzie tacy jak Vincent Moretti prawdopodobnie byli otoczeni przez ludzi, którzy albo dawali im wyraz swojej pewności, albo ją im wmawiali.
Ale niepewność pozostawała niepewnością.
„Muszę wiedzieć, kto serwisuje ten system.”
„Sprawdzę dokumentację.”
„Czy dodali coś? Filtry. Systemy zapachowe. Nawilżacze.”
Wyjął telefon.
„Mógłbym tu być dziś wieczorem z zespołem inżynierów”.
Wyciągnąłem rękę i lekko opuściłem telefon.
„Nie”.
Jego wyraz twarzy się wyostrzył.
„Dlaczego?”
„Bo jeśli pani Harper coś wie i przyprowadzi tu zespół, zanim się dowiemy, co ona wie, wszyscy mogą się bronić”.
„Być w defensywie?”
„Albo być ostrożnym”.
Wpatrywał się we mnie.
„Myślisz, że ktoś robi coś celowo?”
„Chyba wyczułem coś nietypowego w pobliżu sypialni dwójki dzieci z niewyjaśnionymi objawami”.
„To nie jest odpowiedź”.
„To jedyna rozsądna odpowiedź, jaką mam”.
Przez chwilę myślałem, że będzie się kłócił.
Zamiast tego wsunął telefon z powrotem do kieszeni.
„Możesz śmiało odmówić”.
„Znam cię dopiero od trzech godzin”.
„W takich chwilach ludzie zazwyczaj zachowują największą ostrożność”.
„Może dlatego zatrudniłeś nieodpowiednich ludzi”.
Prawie się znowu uśmiechnął.
Prawie.
Potem za nami rozległ się głos.
„Ciekawe”.
Dr Blake stał w korytarzu dla personelu.
Nie słyszałem, jak wszedł.
Wciąż miał na sobie garnitur, choć poluzował krawat.
Jego wzrok przesunął się ze mnie na klimatyzator.
„Czy mogę zapytać, dlaczego niania sprawdza sprzęt?”
„Claire coś wyczuła” – powiedział Vincent.
Dr Blake spojrzał na mnie z cierpliwym wyrazem twarzy, zazwyczaj zarezerwowanym dla dzieci.
„W nowoczesnych domach unosi się mnóstwo zapachów”.
„Ten jest najsilniejszy poza pokojami chłopców”.
„I co z tego?”
„Więc zapytałem”.
„A teraz zajmiemy się perfumami?”
„Właściwie” – powiedziałem – „jeszcze nie zdecydowałem, co to będzie”.
Uśmiechnął się.
„Nie. Oczywiście, że nie”.
Twarz Vincenta pociemniała.
„Harrison”.
Lekarz uniósł rękę.
„Nie jestem niegrzeczny. Po prostu staram się unikać rozproszenia uwagi. Ci chłopcy wiele przeszli. Ich stan jest skomplikowany”.
„Skomplikowany oznacza niewytłumaczalny” – powiedziałem.
Jego wzrok przesunął się na mnie.
„To znaczy, że to wykracza poza twoje wyszkolenie”.
„Możliwe”.
Ta odpowiedź zirytowała go bardziej niż kłótnia.
Kontynuowałem.
„Ale gdyby jakiś czynnik środowiskowy miał wpływ na ich objawy, czy na pewno wykryłyby to standardowe badania lekarskie?”
„To zależy od narażenia”.
„Czy ocenili przyczyny środowiskowe?”
„Zostali szczegółowo przebadani”.
„Co to ogólnie oznacza?”
Dr Blake westchnął.
Vincent interweniował, zanim musiał to zrobić fizycznie.
„Odpowiedz mu”.
Szczęka lekarza drgnęła.
„Przebadaliśmy je pod kątem typowych alergenów domowych. Pleśń. Tlenek węgla. Zanieczyszczenie wody. Liczne toksyny środowiskowe.”
„Pobieranie próbek powietrza?”
„Nie ostatnio.”
„Dlaczego nie?”
