CZĘŚĆ 1
„Zadzwońcie na policję, to nie kobieta, to dziecko w ciąży!”
Krzyk rozległ się w holu izby przyjęć szpitala Saint-Joseph w Lyonie, akurat gdy Julien Morel przekroczył automatyczne drzwi z Camille tuloną do piersi. Wszyscy się odwrócili. Matka z wózkiem dziecięcym zakryła usta dłonią. Mężczyzna w garniturze cofnął się, jakby był świadkiem przestępstwa. Za ladą recepcji pielęgniarka przestała pisać.
Camille była maleńka. Jej szczupła, blada, niemal młodzieńcza twarz skrywała się pod spoconymi, brązowymi włosami. Jej zaokrąglony brzuch napinał materiał za dużej, szarej bluzy. Jej palce z desperacją zaciskały się na koszuli Juliena, a strużka krwi plamiła jego spodnie ciążowe.
„Rodzi” – wyszeptał Julien zdyszany. Proszę, ona rodzi teraz.
Na korytarzu zapadła mdła cisza.
Potem rozległy się szepty.
„Ale ile ona ma lat?”
„Boże, ona nawet nie wygląda na 12 lat…”
„Musimy ją powstrzymać”.
Julien uniósł głowę, oczy miał czerwone, a szczęka drżała.
„Ma 27 lat”.
W pobliżu ekspresu do kawy rozległ się ochrypły śmiech.
„Oczywiście. A ja jestem burmistrzem Lyonu”.
Pielęgniarka z oddziału ratunkowego, kobieta z siwymi włosami związanymi z tyłu, energicznie obeszła biurko. Na jej identyfikatorze widniał napis: MARTINE LEROY.
„Proszę pana, proszę ją delikatnie położyć na noszach”.
„Nazywa się Camille Delmas” – powiedział Julien. „Jest pełnoletnia. Cierpi na rzadką chorobę. Proszę spojrzeć na jej dokumenty, są w jej torbie”.
Camille jęknęła. Jej drobne ciało wygięło się w skurczu tak gwałtownym, że wózek na drugim końcu korytarza zaczął drżeć pod ręką matki.
„Julien…” – mruknęła.
Pochylił się ku niej.
„Jestem tutaj. Nie jesteś już sama.”
