Odeszłam z własnego małżeństwa, bo mój mąż zrobił to, czego mu zabroniłam.
Są rany, które są bardzo dobrze ukryte.
Makijażujemy się.
Uśmiechamy się do zdjęć.
Mówimy, że wszystko jest w porządku.
Ale wystarczy jeden gest…
jeden zły ruch…
aby wszystko nagle wypłynęło na powierzchnię.
U mnie ta rana była w pobliżu lewego oka.
Cienka blizna.
Niewielka.
Nie taka, którą wszyscy od razu zauważają.
Ale widziałam ją każdego ranka.
I zawsze towarzyszyło jej to samo wspomnienie.
Miałam szesnaście lat.
To były moje urodziny.
W ogrodzie moich rodziców, niedaleko Limoges, stał duży stół, tarta truskawkowa, kuzyni głośno rozmawiali, dorośli śmiali się z kieliszkiem wina musującego w dłoni.
Wciąż pamiętam słońce, papierowe talerzyki, lekko tandetną muzykę, którą mój wujek puścił zdecydowanie za głośno.
A potem ktoś wpadł na „zabawny pomysł”.
Złapali mnie od tyłu.
Popchnęli moją głowę w stronę tortu.
Pozostali śmiali się, zanim moja twarz dotknęła kremu.
Tylko że to nie było śmieszne.
Bolało.
Bolało bardzo.
Naczynie się przewróciło, coś skaleczyło mnie w okolicy oka i przez kilka sekund widziałem tylko rozmazaną biel i czerwień.
Śmiech ucichł za późno.
O wiele za późno.
Zabrali mnie na pogotowie.
Lekarz powiedział, że miałem szczęście.
Jeszcze kilka milimetrów i mógłbym stracić o wiele więcej niż tylko trochę skóry.
Od tamtego dnia nigdy nie znosiłem tego typu „żartów”.
Nigdy.
Niektórzy boją się ciemności.
Inni psów, samolotów, głębokiej wody.
Ja bałem się, że ktoś niespodziewanie dotknie mojej twarzy.
Nie rozmawiałem o tym z nikim.
Nie dlatego, że się wstydziłem.
Ale ponieważ z biegiem lat zrozumiałam jedną prostą rzecz: ludzie nie zawsze słuchają bólu, którego sami nie doświadczyli.
Wtedy poznałam Étienne’a.
