Żona właśnie wychodziła do sklepu, gdy moja siedmioletnia córka złapała mnie za rękaw, a jej głos był ledwie słyszalny. „Musimy iść. Już”. Z początku się roześmiałem – dopóki nie zobaczyłem jej twarzy. Bladej. Trzęsącej się. Przerażonej. „Dlaczego?” – zapytałem. Wskazała na górę. „Nie mamy czasu”. Coś we mnie drgnęło. Nie kwestionowałem tego ponownie. Złapałem kluczyki, wpakowałem ją do samochodu i pojechałem prosto na komisariat. I wtedy to się stało… w chwili, gdy wszystko, co myślałem, że wiem o swoim domu… runęło.
