Przed operacją mąż napisał SMS-a: „Chcę rozwodu. Nie potrzebuję chorej żony”. Pacjent na sąsiednim łóżku pocieszał mnie. „Jeśli to przeżyję, powinniśmy się pobrać” – powiedziałam. Skinął głową. Pielęgniarka westchnęła: „Masz pojęcie, kogo właśnie zapytałaś?”

Rozdział 1: Ciężar końca listopada
Autobus miejski zadrżał na nierównej dziurze, a ja instynktownie zacisnęłam dłoń na płóciennej torbie spoczywającej na kolanach. To był odruch, gorączkowa próba ochrony czegoś delikatnego, choć w rzeczywistości nie miałam przy sobie prawie nic wartościowego. Dodatkową bawełnianą bieliznę na zmianę, szczoteczkę do zębów, książkę w miękkiej oprawie, której nie miałam siły otworzyć, i małą siatkową torebkę z jabłkami Granny Smith. Pielęgniarka powiedziała mi, że owoce są dozwolone. Wydawało się to absurdalną ofiarą, którą trzeba przynieść na próg – próg operacji, znieczulenia, bardzo realnej możliwości, że nigdy więcej nie zaczerpnę oddechu.

Wyjrzałam przez okno, obserwując Arbor Hill rozmywające się w mgle szarości późnego listopada. Lipy wzdłuż Main Street zostały ogołocone do kości, a ich ostatnie liście dawno temu powędrowały do ​​rynsztoków. Kałuże, pokryte kruchą warstwą lodu o świcie, były rozbijane przez południowy ruch uliczny. Poczułam znajomy, kojący zapach dymu z kominów na obrzeżach i drożdżowy, złocisty aromat świeżego chleba z piekarni na rogu.