„Ona wciąż tam siedzi i czeka jak żałosny szczeniak” – zaśmiał się mój darmozjad do swoich przyjaciół podczas naszej rocznicowej kolacji, podczas gdy ja cicho płaciłam rachunek. Trzy lata finansowania jego leniwego życia w końcu wybuchły tej nocy, zamieniając elegancką restaurację w kompletny chaos – ale to, co zrobiłam potem, całkowicie zniszczyło jego przyszłość.
Mam na imię Sarah.
W tej chwili siedzę sama przy stoliku w rogu w Le Petit Château, wpatrując się w świecę, która prawie się wypaliła.
Dzisiejszy wieczór miał być ważny.
To nasza trzecia rocznica.
Zamiast tego, stał się jedną z najbardziej upokarzających nocy w moim życiu.
Od ponad dwóch godzin siedzę tu sama.
Kelner tyle razy dolał mi wody do szklanki, że już nie zawraca sobie głowy pytaniem.
Obsługa patrzy w stronę wejścia.
Potem znowu na mnie.
A potem szybko odwraca wzrok.
Wszyscy widzą, że czekałam.
Wszyscy widzą, że mnie wystawiono.
Staram się udawać, że to nie boli.
Ale boli.
Zwłaszcza z powodu tego, co wydarzyło się dziś rano.
O 8:00 rano spłaciłem ostatnią ratę kredytu samochodowego Randy’ego.
Trzysta osiemdziesiąt sześć dolarów.
