Mama przepisała działkę na siostrę, bo miała trudniej. Ja się zgodziłam, bo rodzice prosili.
Gdyby ktoś mnie zapytał, kiedy dokładnie zaczęłam być w tej rodzinie niewidzialna, nie potrafiłabym wskazać jednego dnia. Ale wiem, kiedy w końcu to zobaczyłam.
To było w sobotę, na parkingu pod Biedronką, kiedy zobaczyłam Renatę wysiadającą z nowego srebrnego Hyundaia i10 – a w głowie usłyszałam głos mamy: “Nie bądź zazdrosna, Jolciu. Ty zawsze sobie radzisz.”
Mam na imię Jolanta, ale wszyscy mówią mi Jolka. Kiedy tamtego dnia stałam z reklamówkami w rękach i patrzyłam na siostrę, jak zamyka samochód z takim gestem, jakby robiła to od lat – miałam pięćdziesiąt siedem lat, bolały mnie kolana od stania za maszyną do szycia i właśnie liczyłam w głowie, czy starczy mi do końca miesiąca na rachunki i na buty zimowe dla wnuczki Zosi.
Renata jest młodsza ode mnie o pięć lat. Zawsze była tą, o którą trzeba było się martwić. W podstawówce – bo miała problemy z matmą. Na studiach – bo rzuciła po pierwszym roku. W małżeństwie – bo trafiła na Czesława, który okazał się pijakiem i hazardzistą.
Nie mówię tego z wyższością. Naprawdę mi jej było żal, kiedy pięć lat temu zostawała z niczym po rozwodzie, z wynajętym pokojem w Mińsku Mazowieckim i alimentami, które Czesław i tak nie płacił.
To wtedy mama zadzwoniła do mnie pewnego wieczoru.
“Jolciu, muszę z tobą porozmawiać. Tato i ja dużo myśleliśmy. Wiesz, jak Renatka ma teraz ciężko…”
Wiedziałam, co usłyszę. Znałam ten ton. To był ten sam ton, którym mama prosiła mnie w liceum, żebym oddała Renacie swój pokój, bo siostra potrzebuje spokoju do nauki. Ten sam, którym tłumaczyła, że na wyjazd nad morze pojadą tylko rodzice z Renatą, bo mnie przecież nic nie jest, ja dam sobie radę.
