Codziennie podkradałem obiad mojemu biednemu koledze z klasy, żeby się z niego naśmiewać.
Ale kiedy przeczytałem liścik, który jego matka schowała w jego torbie, coś we mnie nagle pękło.
Przed tym dniem szczerze wierzyłem, że władza daje ci wszelkie prawa.
Nazywałem się Ethan Walker i w moim małym, rozpieszczonym świecie gimnazjum samo moje nazwisko wystarczało, by otwierać drzwi, uciszać przełożonych, imponować innym uczniom i podsycać arogancję, którą wszyscy mylnie brali za pewność siebie.
Mój ojciec był wschodzącą gwiazdą lokalnej polityki.
Moja matka była właścicielką kilku luksusowych spa, często opisywanych w magazynach.
Mieszkaliśmy w ogromnym, nowoczesnym domu z nieskazitelnymi oknami wykuszowymi i schodami tak szerokimi, że przypominały schody hotelowe.
Ludzie nam zazdrościli.
Ja też przez długi czas uważałem, że jestem godny pozazdroszczenia.
Ale w dużych domach bywa bardzo cicho.
Mój ojciec wracał późno do domu i odbierał telefony nawet przy stole.
Moja matka rozmawiała więcej ze swoimi partnerami biznesowymi niż ze mną.
W domu wszystko było uprzejme, uporządkowane, nieskazitelne.
Nie było krzyków, nie było prawdziwej czułości.
Miałam trochę pieniędzy, nowe ubrania, najnowsze gadżety, ale nie tę prostą rzecz, za którą tęskniłam, nie wiedząc, jak to nazwać: uwagę.
W szkole znalazłam swój pokręcony sposób istnienia.
Rozśmieszałam innych.
A żeby rozśmieszyć innych, wybrałam idealny cel: Lucasa Millera.
Lucas przyjechał na uczelnię dzięki stypendium.
Wszystko w nim wskazywało, że pochodzi z innego świata niż nasz.
Jego mundurek był czysty, ale wyblakły.
Jego rękawy wyglądały, jakby były szyte ręcznie.
Jego buty były za małe, prawdopodobnie odziedziczone po kuzynie albo sąsiadce.
Mieszkał w szkole niewiele, nigdy nie wdawał się w kłótnie, nigdy o nic nie prosił.
Poruszał się po korytarzach, jakby starał się nikogo nie zaczepiać.
Właśnie to czyniło go idealnym celem.
Na początku były to tylko uwagi.
Głupie przezwiska.
Naśladowanie sposobu, w jaki zwiesił głowę.
Potem zacząłem zabierać mu lunch na przerwie.
Stało się to rytuałem.
Chwytałem jego brązową papierową torbę, wskakiwałem na stół i mówiłem coś w stylu: „Zobaczmy, co ta grupa socjalna ma dzisiaj na lunch!”. Inni się śmiali.
Niektórzy śmiali się, bo uważali mnie za zabawnego.
Inni, bo bali się, że ich zaatakuję.
W tym wieku odwaga często mylona jest ze zdolnością do podążania za grupą.
Lucas natomiast prawie nigdy nie reagował.
