Następnego dnia nie rozmawiałem od razu z Callahanem. Miał osiem lat, a ja nie chciałem zrzucać na niego ciężaru moich własnych wad, dopóki nie byłem pewien, co widzę. Spędziłem ranek w moim starym biurze, tym, gdzie kurz osiadł na odwróconych do góry nogami ramach od śmierci mojej żony i córki. Archiwa cyfrowe stały tam, zimne, nieskazitelne, wierniejsze od mężczyzn. Elise Rowan była młodszą księgową w spółce zależnej, którą sprzedałem tuż przed upadkiem wewnętrznego funduszu. Zgłosiła nieregularne przelewy. Mój zespół podsumował wtedy sprawę w dwóch zdaniach: niestabilna pracownica, bezpodstawne oskarżenia. Podpisałem restrukturyzację, nie prosząc jej o spotkanie twarzą w twarz. Zarobiłem w tym roku miliony. Ona, według dokumentów, które później znalazłem, straciła pracę, mieszkanie, a następnie stałą opiekę nad dzieckiem po serii raportów napisanych przez ludzi, którzy prawie jej nie znali. Było gorzej. Wśród nazwisk powiązanych ze sprawą Callahana, jeden mężczyzna pojawiał się dyskretnie, nigdy w centrum, zawsze na peryferiach: Daniel Mercer, były konsultant mojej filii, a następnie wolontariusz i administrator kilku prywatnych domów. Zadbany mężczyzna, wyróżniany w lokalnych gazetach, biegły w kontaktach z dziećmi, nigdy nie sprawiając wrażenia, że im przeszkadza. Wtedy zrozumiałem, dlaczego przeniesienie Callahana przebiegło tak
Znalazłem ośmioletniego sierotę śpiącego pod kopytami mojego najgroźniejszego konia, tego, do którego nikt nie mógł się zbliżyć. To, co chłopiec zapytał mnie później, całkowicie złamało mi serce.
