„Laurent, kto to?”
Spojrzałam na męża.
„Tak, Laurent. Kto to?”
Przetarł twarz dłonią.
„To Valérie. Przyjaciółka. Pomaga mi, kiedy ty dochodzisz do siebie”.
Spojrzałam na niepościelone łóżko za uchylonymi drzwiami mojego pokoju.
„Widocznie bardzo mi pomaga”.
W tym momencie Mathis zszedł po schodach.
Zobaczył mnie.
Jego twarz stwardniała.
„Mamo, dlaczego to robisz? Tata jest wyczerpany przez ciebie”.
To zdanie uderzyło mnie mocniej niż wypadek.
Mój własny syn patrzył na mnie jak na egoistkę, która wróciła, żeby zakłócić spokój tych, którzy pogrzebali mnie żywcem.
Zapytałam:
„Gdzie jest Clara?”
„W Paryżu” – odpowiedział Laurent. „A ty wracasz do centrum. Nie myślisz trzeźwo”.
Podszedł do mnie jak do szaleńca.
Odsunęłam się.
„Nie dotykaj mnie”.
Valérie wyszeptała:
„Laurent, ona mnie przeraża”.
Zaśmiałam się.
Krótki, suchy śmiech.
„Więc wyobraź sobie, jak ja się czuję”.
Poszłam na górę do swojego pokoju. Moje ubrania zniknęły z szafy. Na ich miejscu pozostały sukienki Valérie, nieznane perfumy i buty, które nie były moje.
W moim własnym domu stałam się nieproszonym gościem.
Zeszłam na dół z jedną rzeczą: metalowym pudełkiem, które moja babcia trzymała pod łóżkiem.
Laurent to zobaczył.
Jego oczy się zmieniły.
„Co ty z tym robisz?”
Przycisnęłam je do piersi.
„Odbieram to, co moje”.
Próbował zablokować mi drogę.
Mathis powiedział:
„Tato, puść ją.
Nie żeby się bronić.
Żeby uniknąć skandalu.
Wyszedłem na deszcz.
Poszedłem do sąsiadki, pani Kerivel, emerytowanej nauczycielki, która znała moją babcię.
Kiedy mnie zobaczyła, przemoczonego, bladego, z pudełkiem przyciśniętym do piersi, zadała tylko jedno pytanie:
„Czy on zaczął?”
Podniosłem wzrok.
„Wiedziałaś?”
Westchnęła.
„Twoja babcia…”
Babcia powiedziała mi, że jeśli Laurent kiedykolwiek tknie dom, muszę z tobą porozmawiać.
W pudełku były papiery.
Ale nie te, których się spodziewałam.
Był tam cały akt własności, klauzula ochronna i list od babci.
Napisała:
Isabelle,
Jeśli czytasz to z bólem, pamiętaj: dom należy wyłącznie do ciebie. Nikt nie może go sprzedać bez twojego podpisu przed notariuszem, w obecności dwóch świadków.
Jeśli Laurent mówi ci inaczej, to już skłamał.
A jeśli kłamie na temat domu, sprawdź, co ukrywa w piwnicy.
CZĘŚĆ 2
W piwnicy.
Zapomniałam tego zdania przez lata.
Następnego dnia, gdy Laurent myślał, że jestem u znajomego, pani Kerivel i ja weszłyśmy przez małą furtkę ogrodową.
W piwnicy unosił się zapach wilgoci i starego drewna.
Za starymi regałami na wino stała zamknięta na klucz metalowa szafka.
Nigdy wcześniej jej nie widziałam.
Pani Kerivel podała mi mały kluczyk.
