CZĘŚĆ 1
24 grudnia o godzinie 16:40 Adrien Morel uświadomił sobie, że ma dwójkę dzieci, gdy zobaczył trzyletniego chłopca, który marszczył brwi dokładnie tak samo jak on.
Kilka minut wcześniej zajął miejsce 2A w samolocie Nicea-Bordeaux, czując się jak człowiek gotowy zwolnić kogoś za prosty błąd w rezerwacji. Jego telefon był rozładowany, niemiecki fundusz groził wypłatą 40 milionów euro z jego firmy zajmującej się cyberbezpieczeństwem, a Clémence, kobieta, z którą spotykał się od ośmiu miesięcy, zostawiła mu sześć wściekłych wiadomości, ponieważ odwołał ich sylwestrową imprezę w Megève.
Wtedy za nim wybuchł dziecięcy śmiech.
Chłopiec o brązowych włosach biegł przejściem czerwonym pickupem. Mała dziewczynka z rozczochranymi lokami podążała za nim, tuląc szarego królika do piersi.
„Louis, wróć tutaj. Zoé, nie puszczaj mojej ręki”.
Adrien się odwrócił.
Camille Delmas pojawiła się między siedzeniami, z torbą z pieluchami przewieszoną przez ramię, z twarzą ściągniętą zmęczeniem. Nie widział jej od trzech lat. Nadal zaciskała usta w ten sam sposób, gdy się bała, ale jej oczy nie miały już tego samego blasku, co oczy młodej pielęgniarki, która czekała na niego w deszczu przed jego starym mieszkaniem.
Camille go rozpoznała. Jej twarz zbladła.
„Adrien…”
Chłopiec zatrzymał się i spojrzał na niego.
Adrien poczuł, jak ściska mu się żołądek. Te same brązowe oczy, ten sam subtelny dołeczek w brodzie, ten sam sposób obserwacji przed mówieniem. Potem spojrzał na dziewczynkę. Miała uśmiech Camille, ale jej długie dłonie przypominały jego własne.
Trzy lata. Bliźniaki. Ostatnia noc w Bordeaux przed wylotem do Paryża.
Kalkulacja była natychmiastowa.
Podczas lotu Adrien zamarł. W połowie drogi dołączył do Camille w pobliżu zaplecza.
„Powiedz, że się mylę”.
Skrzyżowała ramiona, żeby ukryć drżenie dłoni.
„To twoje”.
Dźwięk silników zdawał się cichnąć.
„Dlaczego nic mi nie powiedziałeś?”
Camille zaśmiała się sucho.
„Zadzwoniłam na twój stary numer. Napisałam na twój adres. Poszłam do twojej matki. Powiedziała mi, że w końcu budujesz godne siebie życie i że muszę przestać cię ciągnąć w dół”.
„Moja matka tak powiedziała?”
„Ty też, prawie słowo w słowo, w noc, kiedy odszedłeś”.
Adrien spuścił wzrok.
„Louis ma twoje drugie imię” – kontynuowała. „Więc nie udawaj, że cię wymazałam. Szukałam cię, aż stało się to bardziej upokarzające niż przetrwanie w samotności”.
Gdy samolot wylądował, Louis upuścił swoją ciężarówkę. Adrien podniósł ją i przykucnął.
„Czy doprowadziłeś mamę do płaczu?” – zapytało dziecko.
Adrien spojrzał na Camille.
„Tak. Dawno temu”.
„Zamierzasz przeprosić?”
„Codziennie, jeśli będę musiał”.
Camille mocno przytuliła dzieci.
„Przeprosiny nie wystarczą. A dziś wieczorem ktoś ci wyjaśni, dlaczego nigdy nie dostałem od ciebie ani jednej odpowiedzi”.
CZĘŚĆ 2
Na lotnisku Bordeaux-Mérignac Camille zgodziła się na pięciominutową rozmowę. Louis zapytał Adriena, gdzie był. Zoé dotknęła jego rękawa i powiedziała, że „pachniał jak drogie sklepy”.
Adrien zaśmiał się tylko przez chwilę.
