„Tak” – potwierdził. „Wiem, że jest bardzo zajęty, ale byłem w okolicy i pomyślałem, że może mógłbym się z nim spotkać choć na chwilę”.
Widziałem w jego wyrazie twarzy bezradność. To był ojciec, który chciał zobaczyć syna, ale nie czuł się mile widziany w miejscu pracy własnego syna. „Oczywiście” – zamigałem. „Zobaczę, co da się zrobić. Czy zechciałby pan usiąść, podczas gdy ja zadzwonię?”
Zaprowadziłem go do wygodnego fotela, a potem
Stanąłem przed pierwszym poważnym wyzwaniem: jak skromny stażysta umawia się na spotkanie z prezesem? Zacząłem od jego asystentki, potężnej kobiety o imieniu Patricia, która pilnuje jego harmonogramu niczym smok strzegący skarbu.
„Biuro pana Hartwella. Tu Patricia”.
„Dzień dobry, Patricia. Tu Katherine Walsh z programu stażowego. Mam gościa w holu, który twierdzi, że jest ojcem pana Hartwella i chciałby się z nim zobaczyć”.
Zapadła długa cisza. „Jego… ojciec?”
„Tak, proszę pani. Starszy pan. Czekał w holu”.
Kolejna cisza, tym razem dłuższa. „Muszę się skontaktować z panem Hartwellem. Niech gość zaczeka”.
Rozłączyłem się i wróciłem do pana Hartwella – Roberta, bo tak się przedstawił. Czekając, podpisaliśmy i odkryłem, że Robert Hartwell był jedną z najciekawszych osób, jakie kiedykolwiek poznałem. Opowiedział mi o swojej karierze architekta, o tym, jak zaprojektował kilka budynków, które dziś tworzą panoramę Chicago. Opowiedział mi o swojej zmarłej żonie, matce Michaela, która była nauczycielką w Illinois School for the Deaf.
