„Jestem dokładnie tam, gdzie wysłał mnie dziadek” – powiedziałem spokojnie. „I jestem bardzo zajęty”.
„Ukradłeś nam te pieniądze!” krzyknął Luke. „Manipulowałeś nim, kiedy chorował!”
Zakończyłem rozmowę bez odpowiedzi.
Kilka dni później Xavier powiedział mi, że moja rodzina wynajęła drogich prawników, aby zakwestionować posiadłości San Maro. Twierdzili, że Samuel nie był zdrowy psychicznie, kiedy dokonywał transferów.
Ale dokumenty były bez zarzutu. Dokumentacja medyczna od czołowych europejskich lekarzy dowodziła, że mój dziadek był w pełni sprawny do końca. Transfery zostały dokonane na lata przed postępem jego choroby.
Moja rodzina przybyła do San Maro niczym armia inwazyjna. Zameldowali się w konkurencyjnym hotelu i zażądali spotkania w pałacu. Książę Leopold zgodził się, choć jasno dał do zrozumienia, po czyjej stronie stoi.
Kiedy wszedłem do sali konferencyjnej, moi rodzice, ciotka i kuzyni siedzieli naprzeciwko mnie z jadowitymi minami.
„Masz dziesięć minut na wytłumaczenie się, zanim złożymy wniosek o zamrożenie wszystkiego” – powiedział mój ojciec.
„Nie ma czego wyjaśniać” – odpowiedziałem. „Dziadek podjął te decyzje lata temu”.
Rozłożyłam dokumenty, daty, podpisy i świadków rządowych.
Skylar z przerażeniem wpatrywała się w zdjęcia ośrodków.
„Nie pominąłby nas w czymś tak wielkim!”
„Nie pominął cię” – powiedziałam. „Dał ci dokładnie to, co odpowiadało temu, jak go traktowałaś”.
Moja matka złagodziła głos.
„Jesteśmy twoją rodziną, Jade. Jesteś nam winna to, żeby się tym podzielić”.
Prawie się roześmiałem. Gdyby sytuacja była odwrotna, nie daliby mi ani centa.
„Jestem winien tysiącom pracowników utrzymanie stabilności tego biznesu” – powiedziałem.
Potem wstałem i dałem znak Xavierowi, żeby ich wyprowadził.
Batalia prawna trwała miesiącami. Moja rodzina próbowała wszystkiego: przecieków do tabloidów, oskarżeń, gróźb, a nawet prób przekupstwa personelu hotelu w celu uzyskania informacji. Ale im bardziej mnie atakowali, tym bardziej mieszkańcy San Maro stawali za mną murem.
Wtedy Isabella przyniosła mi akta, które wszystko zmieniły.
Podczas śledztwa jej zespół odkrył lata nadużyć finansowych w amerykańskiej firmie mojego dziadka. Moi rodzice i kuzyni potajemnie wyprowadzali pieniądze, ukrywali straty i okłamywali Samuela na temat stanu firmy.
„Dziadek wiedział, prawda?” – zapytałem cicho.
Isabella skinęła głową.
„Prowadził ewidencję każdego dolara. Milczał, żeby chronić dla ciebie aktywa San Maro”.
Łza spłynęła mi po twarzy. W końcu zrozumiałem, jaki ciężar niósł ze sobą mój dziadek.
Ja
Zwołałem ostatnie spotkanie z moją rodziną i ich prawnikami. Tym razem to ja miałem władzę.
Położyłem dowody na stole i patrzyłem, jak ich twarze tracą kolor.
„Jeśli wycofacie pozwy i teraz odejdziecie, nie wniosę oskarżenia o pieniądze, które ukradliście amerykańskiej firmie”.
W pokoju zapadła bolesna cisza.
„Nie wysłałbyś przecież swoich rodziców do więzienia, prawda?” – wyszeptał mój ojciec.
Spojrzałem na niego i zdałem sobie sprawę, że nie chcę zemsty.
Chciałem spokoju.
