Wyjaśniłam, że pracuję w małej kawiarni w dzielnicy Condesa i że muszę wracać do pracy.
Nie sprzeciwiał się.
„Marco odprowadzi cię do domu”.
„To nie jest konieczne”.
„Dla mnie tak”.
Nie naciskałam.
Tego wieczoru, podając kawę i próbując wrócić do normalnego życia, nie mogłam przestać myśleć o Matteo.
O jego małej dłoni trzymającej moją.
O jego zatroskanym spojrzeniu.
A zwłaszcza o Santiago Vitale.
O siódmej zadzwonił dzwonek do drzwi.
W kawiarni zapadła cisza.
Wszedł Santiago z Matteo.
Chłopiec trzymał kolorowy rysunek przy piersi.
„Dla ciebie” – powiedział po włosku.
Wziąłem kartkę.
Przedstawiała małego chłopca pod drzewem, kobietę trzymającą go za rękę, a nad nimi kilka słów napisanych dziecięcą ręką:
Miła pani.
Z trudem powstrzymałem wzruszenie.
Santiago położył na ladzie małą kartkę w kolorze kości słoniowej.
„Jeśli będziesz czegoś potrzebował, zadzwoń”.
„Zabierz mnie”.
„Chyba nie muszę”.
Utrzymał moje spojrzenie.
„Najważniejsze rzeczy często zaczynają się w ten sposób”.
Kiedy wyszli, moja koleżanka Paulina wzięła kartkę.
Jej twarz się zmieniła.
„Lucía… wiesz, kim jest ten mężczyzna?”
Nie odpowiedziałam.
Bo odręcznie napisane zdanie na odwrocie kartki po prostu zmroziło mnie do szpiku kości.
„Twoja matka zrobiłaby to samo”.
Część 2 — Kobieta, która rozpoznała medalion
Przez trzy dni nie dzwoniłam do Santiago Vitale.
Mała kartka leżała ukryta w szufladzie w mojej kuchni.
Ale za każdym razem, gdy ją widziałam, myślałam o tym zdaniu.
„Twoja matka zrobiłaby to samo”.
Moja matka miała na imię Elena.
Zmarła, gdy miałam trzynaście lat.
Niewiele mi po niej zostało: kilka zdjęć, stary przepis na ciasto cytrynowe i mały owalny srebrny medalion.
Zawsze nosiłam go na szyi.
Nigdy nie udało mi się go otworzyć.
Pewnego piątkowego popołudnia, gdy deszcz bił w duże okna kawiarni, weszła starsza kobieta.
Miała na sobie elegancki beżowy płaszcz i jedwabny szal.
Nie wyglądała na zwykłą klientkę.
Wyglądała, jakby przyszła coś potwierdzić.
Zamówiła herbatę.
Kiedy jej ją przyniosłam, spojrzała na mnie znad okularów.
„Jesteś Lucía Herrera.”
To nie było pytanie.
„Tak.”
Uśmiechnęła się lekko.
„Jestem Isabella Vitale. Prababcia Matteo.”
Poprosiła mnie, żebym usiadła.
Spojrzałam na Paulinę, która stała za ladą. Dyskretnie gestem dała mi znak, żebym przyjęła.
Isabella mówiła spokojnie.
Powiedziała mi, że Matteo wciąż mówi o mnie i kobiecie, która pomogła mu w parku.
Potem jej wzrok powędrował na moją szyję.
Na medalion.
Jej ręka lekko drżała.
„Jest piękny”.
„Należał do mojej matki”.
„Jak miała na imię?”
Ogarnęła mnie lekka nieufność.
„Elena”.
Isabella milczała.
„Elena Herrera?”
„Tak”.
Powoli odstawiła filiżankę.
„Chyba już gdzieś widziałam ten model”.
W tym momencie drzwi się otworzyły.
Wszedł Santiago.
Kiedy nas zobaczył, jego wyraz twarzy się zmienił.
„Nanna” – powiedział cicho.
Isabella wstała.
Mijając go, mruknęła coś po włosku.
Zrozumiałam doskonale.
„Ma oczy Eleny”.
Santiago zacisnął szczękę.
Tej nocy grzebałam w rzeczach mamy.
Znalazłam starą pocztówkę z Florencji.
Na odwrocie, jej własnym charakterem pisma, napisała:
„Wybacz, że opuściłam Włochy”.
Długo wpatrywałam się w to zdanie.
Nigdy nie wiedziałam, że moja mama mieszkała we Włoszech.
Następnego dnia pojechałam odwiedzić ciocię Carmen, jedyną żyjącą siostrę mamy.
Gdy tylko zobaczyła pocztówkę, jej twarz posmutniała.
