Marcus sięgnął pod płaszcz.
Evelyn zesztywniała.
Jeden z jego ludzi poruszył się przy drzwiach.
Marcus powoli wyciągnął złożone zdjęcie i położył je na blacie.
„Nie przyszedłem tu, żeby się kłócić” – powiedział. „Przyszedłem, bo jesteś w niebezpieczeństwie”.
Nie dotknęła zdjęcia.
Marcus je rozłożył.
Chloe leżała na szpitalnym łóżku, z posiniaczoną twarzą, rozciętymi ustami i blond włosami wplątanymi w białą pościel. Z jej rąk wystawały rurki. Jedno oko było opuchnięte, prawie zamknięte.
Za nią widać było policyjną taśmę.
Evelyn poczuła ucisk w żołądku.
„Co się stało?”
„Próbowała popełnić samobójstwo dwa tygodnie temu” – powiedział Marcus. „Albo ktoś chciał, żeby tak wyglądała”.
Piekarnia zdawała się blaknąć wokół niej.
„Czy ona żyje?”
„Na razie”.
Dłoń Evelyn zatrzymała się na zdjęciu, ale go nie dotknęła.
Trzy lata nienawiści dzieliły ją od tej posiniaczonej twarzy.
Trzy lata słuchania zdyszanej Chloe w gabinecie Marcusa. Trzy lata tęsknoty za siostrą, mimo że nią gardziła. Trzy lata zastanawiania się, czy krew może gnić w pamięci.
„Dlaczego mi to pokazujesz?”
„Bo zanim zemdlała, powiedziała twoje imię”.
Evelyn podniosła wzrok.
Twarz Marcusa była poważna.
„A potem powiedziała: »Powiedz Evie, że bliźniaki nigdy nie powinny były przeżyć«”.
Dreszcz przeszedł po ciele Evelyn.
Drzwi kuchenne otworzyły się za nią.
Luca i Matteo wymknęli się.
Matteo stał jak sparaliżowany, ściskając paczkę ciastek.
„Co to znaczy, mamo?”
Evelyn odwróciła się, serce jej zamarło.
„To znaczy, że wychodzimy” – powiedział Marcus.
Odchyliła głowę. „Nie”.
„Tak”.
„Nie masz prawa ingerować w moje życie i wydawać rozkazy”.
„Moi wrogowie wiedzą, że żyjesz”.
„Twoi wrogowie?”
„Nasi wrogowie”.
„Nie ma słowa »nasz«”.
Jego wzrok przesunął się z powrotem na chłopców.
„Tak”.
„Jest”.
Evelyn nienawidziła tego, że miał rację.
Nienawidziła strachu, który ściskał ją za żebra.
Nienawidziła tego, że jakaś jej część, pogrzebana pod ciężarem zdrady i przetrwania, wierzyła, że Marcus Vale wciąż może chronić to, co jego.
A najbardziej nienawidziła tego, że jej synowie patrzyli na niego z otwartą, zdezorientowaną ciekawością.
„Mamo?” wyszeptał Luka. „Czy on jest naszym ojcem?”
Pytanie zagłuszyło każdy dźwięk w pokoju.
Marcus przestał oddychać.
Evelyn zamknęła oczy.
Wyobrażała sobie to pytanie przez trzy lata. Przygotowywała łagodne odpowiedzi, wymijające odpowiedzi, kłamstwa wystarczająco delikatne, by przenieść je w dorosłość.
Ale Marcus stał trzy metry od niej.
Prawda weszła, ubrana w czarny płaszcz i z deszczem na ramionach.
Otworzyła oczy.
„Tak” powiedziała.
Usta Luki otworzyły się.
Mateo nic nie powiedział.
Marcus wyglądał, jakby to jedno słowo roztrzaskało coś, co w nim zostało pieczołowicie zamknięte.
Powoli przykucnął, nie zbliżając się do nich.
„Mam na imię Marcus” – powiedział głosem bardziej ochrypłym niż jakikolwiek, jaki Evelyn kiedykolwiek słyszała. „Nie wiedziałem o tobie”.
Luca spojrzał na niego uważnie. „Dlaczego?”
Wzrok Marcusa powędrował na Evelyn, a potem z powrotem.
„Bo zawiodłem twoją matkę”.
To nie były przeprosiny.
To nie wystarczy.
Ale było to bardziej szczere, niż Evelyn się spodziewała.
Mateo zapytał: „Czy jesteś niebezpieczny?”
Marcus się nie uśmiechnął.
„Tak”.
Evelyn zesztywniała.
Marcus kontynuował: „Ale nie dla ciebie”.
Mateo obserwował go przez długi czas.
Potem powiedział: „Źli ludzie tak mówią”.
Wyraz twarzy Marcusa się zmienił.
Evelyn poczuła dziką, bolesną dumę.
„To prawda” – powiedział Marcus. „Zgadza się”.
Na zewnątrz czarny SUV powoli przejechał przed witryną piekarni.
A potem kolejny.
Marcus natychmiast wstał.
Jego ludzie się poruszyli.
Powietrze zamarło.
Evelyn chwyciła chłopców.
„Co to?”
Marcus spojrzał na ulicę. „Poszli za mną szybciej, niż powinni.”
„KTO?”
Zanim zdążył odpowiedzieć, witryna piekarni otworzyła się.
Szkło rozprysło się po podłodze.
Pani Patterson krzyknęła.
Marcus ruszył jak ciemność o nieregularnym kształcie. Przeszedł przez pokój trzema krokami, chwycił Evelyn w talii i pociągnął ją i chłopców za ladę, gdy odgłos strzałów roztrzaskał witrynę.
Ciasteczka, szkło i krwistoczerwony nadzienie żurawinowe rozsypane po płytkach.
Luca krzyknął.
Matteo nie.
To przeraziło Evelyn jeszcze bardziej.
Marcus zakrył chłopców swoim ciałem, gdy jego ludzie odpowiedzieli ogniem. Piekarnia wypełniła się dymem, krzykami i ogłuszającym hukiem przemocy, przed którą Evelyn próbowała uciec od trzech lat.
„Stójcie w miejscu” – rozkazał Marcus.
Evelyn przytuliła Lucę i Matteo do piersi.
Pani Patterson wyczołgała się od tyłu, szlochając.
Marcus spojrzał na jednego ze swoich ludzi. „Tylne wyjście”.
„Jest zablokowane” – warknął mężczyzna.
Kulka przebiła ścianę nad nimi.
Bliźniaki drgnęły.
Twarz Marcusa stała się czymś, co Evelyn pamiętała z koszmarów i gazet.
Głowa rodziny Vale.
Zimny.
Precyzyjny.
Zabójczy.
Wyciągnął pistolet spod płaszcza i spojrzał na Evelyn.
„Czy jest piwnica?”
Skinęła głową.
„Gdzie?”
„Pokrywa pod rusztami z mąką.”
Odwrócił się do swoich ludzi. „Przykryjcie.”
Potem uniósł Lucę jedną ręką, drugą chwycił Matteo i ruszył.
Evelyn o mało nie krzyknęła na widok synów w jego ramionach. Pasowali tam zbyt naturalnie, jakby istniało jakieś odwieczne prawo, zanim którekolwiek z nich zdążyło się zorientować. Luca chwycił się za kołnierz. Matteo obserwował jego twarz z niepokojącą uwagą.
Przebiegli przez kuchnię, gdy za nimi rozległy się strzały w piekarni.
Pani Patterson się potknęła. Evelyn ją złapała.
Marcus kopnął ruszt z mąką i gwałtownie otworzył pokrywę.
„Na dół.”
Evelyn zniknęła pierwsza, pomagając pani Patterson zejść po wąskiej drabinie. Marcus podał jej chłopców, a następnie zszedł do piwnicy ostatni, zamykając nad nimi pokrywę.
Ogarnęła ich ciemność.
Przez chwilę słychać było tylko oddech.
Luka zaczął płakać.
Evelyn go przytuliła.
Marcus kucnął przy drabinie i nasłuchiwał.
Piwnica pachniała cukrem, wilgotnym kamieniem i starymi jabłkami. Jedną ze ścian zajmowały półki ze słoikami z dżemem. Małe okno na poziomie gruntu znajdowało się w najdalszym kącie, na wpół pokryte kurzem.
Zadzwonił telefon Marcusa.
Odebrał bez powitania.
Rozległ się słaby męski głos. „Szefie, uderzyli też w północną stronę. To było skoordynowane”.
Marcus zacisnął szczękę. „Nazwiska”.
„Mamy jednego żywego. Powiedział, że Santoro im zapłacił”.
Evelyn ścięła się krew.
Santoro.
Nawet ukryta w Maine, nawet po trzech latach milczenia, znała to imię. Victor Santoro był kiedyś najbliższym rywalem Marcusa, szefem mafii starej daty o srebrnych włosach, eleganckich manierach i słynącym z tego, że wysyłał białe lilie wdowom przed śmiercią ich mężów.
Marcus spojrzał na nią.
