To było gorsze niż wyznanie.
Bo nie zapytał: „Która córka?”
Nie powiedział: „Jeanne nie żyje”.
Po prostu zacisnął zęby.
„Nie wiesz, co widziałaś”.
„Widziałam jej rękę” – powiedziałam. „Słyszałam jej głos”.
David rzucił się w moją stronę.
Antoine złapał go za ramię, ale David był silny. Szarpał się, próbował go uderzyć, a potem pobiegł do drzwi. W wejściu uderzył ramieniem o framugę, zgubił rękawiczkę i wybiegł na ulicę jak osaczone zwierzę.
Antoine pobiegł za nim.
Też chciałem uciekać, ale nogi odmówiły mi posłuszeństwa.
Martine mnie powstrzymała.
„Rose, daj mi telefon”.
Podałem jej go.
Martine otworzyła wiadomości, a jej twarz zbladła.
„Święta Dziewico”.
Na zewnątrz usłyszałem ryk silnika samochodu Davida. Antoine wrócił kilka sekund później, zdyszany.
„Odjechał. Ale podałem mu numer rejestracyjny. Na alei i przy wjazdach na obwodnicę są kamery. Jeśli nie zmieni samochodu, znajdziemy go.
„Moja córka żyje” – powiedziałem.
Antoine spojrzał na mnie, jakby widział kobietę wstającą z grobu.
„W takim razie ją przyprowadzimy”.
Nie wiem, jak znalazłem się przy samochodzie Martine.
Prowadziła swoją…
Stare Clio stało zaparkowane jak radiowóz. Antoine siedział z przodu, rozmawiając cicho przez telefon, wypowiadając słowa, które uderzyły mnie jak cios w brzuch: „porwanie”, „kobieta uznana za zmarłą”, „bezpośrednie niebezpieczeństwo”, „prawdopodobny adres”.
Siedziałam z tyłu, trzymając telefon Davida.
Na ekranie wciąż pojawiały się wiadomości.
„David, odbierz”.
„Twój ojciec mówi, że staruszka wie”.
Tą staruszką byłam ja.
Potem przyszła kolejna wiadomość.
„Jeśli nie przyjdziesz, zabierzemy ją dziś wieczorem do domu w Villers-sur-Mer”.
Villers-sur-Mer.
Wybrzeże Normandii.
Autostrada A13.
Wypadek.
Miałam ochotę wymiotować.
Przez pięć lat opłakiwałam drogę, która być może nigdy nie zabiła Jeanne. Przez pięć lat kładłam kwiaty na grobie, podczas gdy moja córka oddychała, zamknięta w ciemnym pokoju.
Antoine poprosił mnie o telefon.
„Rose, czy Jeanne kochała jakieś konkretne miejsce? Jakiś szczegół, który mógłby nam pomóc zrozumieć, gdzie one są?”
Zastanowiłam się przez chwilę.
Jeanne uwielbiała brzegi Marny.
Kiedy była mała, prosiła mnie, żebym zabrała ją na spacer po wodzie, barkach, rodzinach piknikujących na trawie, starszych ludzi grających w bule, dzieciach biegających z czekoladowymi croissantami w rękach. Mówiła, że Paryż bywa czasem zbyt surowy, ale nad wodą miasto przypomina sobie, że ma serce.
Wtedy sobie przypomniałam.
Madame Lucienne miała siostrę w Seine-et-Marne.
Dom niedaleko szkółki roślin, za szklarniami i polami. Pojechaliśmy tam kiedyś kupić chryzantemy na Dzień Wszystkich Świętych mojego męża. Pamiętałam zapach wilgotnej ziemi, psy leżące na podwórku, plastikowe plandeki na szklarniach i zimny wiatr wiejący z drzew.
„W Sekwanie i Marnie” – powiedziałam. „Niedaleko Tournan-en-Brie. Jest tam dom za szkółkami. Mają tam rodzinę”.
Antoine powtórzył informacje przez telefon.
Martine przyspieszyła.
Przejeżdżaliśmy przez zatłoczone aleje, mijając zatłoczone autobusy, skutery lawirujące między samochodami jak łopaty, ludzi wysiadających z metra, kierowców dostaw z kwadratowymi torbami na plecach. Miasto płynęło dalej, obojętne. Ludzie kupowali chleb, kłócili się w korkach, nosili zakupy, a mój świat rozpadał się i odbudowywał wokół imienia Jeanne.
Niebo zaczęło ciemnieć.
Pomarańczowe jak kościelna świeca wotywna.
Jak w Dzień Wszystkich Świętych.
Zamknęłam oczy i znów zobaczyłam małą kapliczkę, którą robiłam dla niej co listopad: zdjęcie, kwiaty, świecę, szklankę wody, brioszkę, którą uwielbiała, czerwoną bransoletkę, którą, jak myślałam, pochowano razem z nią.
Bransoletka była na jej nadgarstku.
Nie w trumnie.
Na jej żywym nadgarstku.
Kiedy zjechaliśmy z głównych dróg na węższe, powietrze się zmieniło. Pachniało ziemią, wilgotną trawą, spalonym drewnem i opadłymi liśćmi. W oddali usłyszałam szczekanie psa, radio puszczające starą francuską piosenkę z domu, a potem zapadła cisza.
Antoine odebrał telefon.
„Zauważono samochód. Skręcił na polną drogę za szkółką roślin”.
Serce waliło mi jak młotem.
Kilka minut później obok nas zatrzymał się radiowóz bez syreny. Potem kolejny. Antoine wysiadł, porozmawiał z dwoma kolegami i nakazał mi zostać w samochodzie.
Nie posłuchałam.
Matka, której córka została pogrzebana żywcem, nie siedzi bezczynnie i nie czeka.
Szedłem za nimi, między cieniami drzew i łopoczącą na wietrze folią szklarni. Ścieżka była błotnista. Buty zapadały się w nią, ale szedłem dalej.
Wtedy usłyszałem krzyk.
