Więc po prostu wyszeptałem:
„Żyję w twoim miejscu, a nawet nie znałem twojego imienia”.
Następnego dnia Camille zawiozła mnie do Madame Lefèvre.
Mieszkała w małym mieszkaniu na trzecim piętrze starej kamienicy niedaleko dworca kolejowego w Vienne.
Drzwi otworzyła szczupła kobieta o siwych włosach.
Rozpoznała mnie od razu.
Nie dlatego, że widziała mnie wcześniej.
Bo z pewnością wyobrażała sobie moją twarz przez trzy lata.
„Julien Moreau” – powiedziała.
Spuściłem wzrok.
„Madame Lefèvre”.
Nie pocałowała mnie.
Ona też mnie nie obraziła.
Po prostu odsunęła się, żeby nas wpuścić.
W salonie wszędzie wisiały zdjęcia Adriena.
Adriena jako dziecka.
Adriena w mundurku.
Adriena z małą dziewczynką o kręconych włosach.
Léi.
Była tego dnia w szkole.
Nie wiem, czy miałbym siłę spojrzeć jej w oczy.
Pani Lefèvre postawiła kawę na stole.
Jej ręce ledwo drżały.
„Camille często przychodzi” – powiedziała. „Nie mówi dużo. Ale nigdy nie zapomina”.
Odwróciłem się do żony.
Patrzyła na swoje kolana.
„Zapomniałem” – powiedziałem.
Pani Lefèvre długo mi się przyglądała.
„Nie. Twój umysł zapomniał. Twoje życie jednak toczy się dalej dzięki niemu”.
To zdanie przeszyło mnie do szpiku kości.
„Nie wiem, co powiedzieć”.
„Nic nie przywróci Adriena do życia”.
„Wiem”.
„Ale są rzeczy, które mogą go uhonorować”.
Powoli wstała i wzięła z półki pudełko.
W środku był zepsuty zegarek, odznaka ratownika medycznego, kilka listów i notes.
„Adrien dużo pisał” – powiedziała.
Otworzyła stronę.
„Dzień przed wypadkiem napisał, że chce założyć organizację szkolącą ludzi z pierwszej pomocy. Zawsze powtarzał, że zbyt wiele osób ginie, bo świadkowie boją się zrobić coś złego”.
Nie mogłam oderwać wzroku od tej strony.
Mężczyzna zginął, ratując mnie.
A jego marzenie pozostało w pudełku.
„Mogę pomóc” – powiedziałam.
Madame Lefèvre zamknęła notes.
„Nie chcę twoich pieniędzy z poczucia winy”.
„Nie to proponuję”.
Głos mi drżał.
„Jestem stolarzem. Mam warsztat, lokal, kontakty. Mogę pomóc w stworzeniu ośrodka, sfinansować sprzęt, zorganizować szkolenia. Nie pod moim nazwiskiem. Pod jej nazwiskiem”.
Camille spojrzała na mnie.
Po raz pierwszy od miesięcy nie patrzyła już na mnie jak na mężczyznę, który ją oskarża.
Ale nadal nie patrzyła na mnie tak jak kiedyś.
Wiedziałem, że na to nie zasługuję.
Jeszcze nie.
Pani Lefèvre milczała.
Potem powiedziała:
„Możesz zacząć od poznania mojej wnuczki. Nie jako bohaterki. Nie jako dobroczyńcy. Jako człowieka, którego uratował jej ojciec”.
Skinąłem głową.
Kiedy Léa wróciła ze szkoły, niosła fioletowy tornister i miała na sobie za dużą kurtkę.
Zatrzymała się, gdy mnie zobaczyła.
„To on?” zapytała babcię.
Pani Lefèvre odpowiedziała cicho:
„Tak”.
Léa podeszła do mnie.
Przykucnęłam.
Nie wiedziałam, co powiedzieć dziecku, którego ojciec umarł, żebym mogła oddychać.
Spojrzała na mnie poważnie.
„Babcia mówi, że tata uratował ci życie”.
Poczułam, jak pieką mnie oczy.
„Tak”.
„Więc musisz z tym zrobić coś dobrego”.
Nie mogłam mówić.
Tylko skinęłam głową.
