O 23:07, gdy płyn owodniowy wyciekał na parkiet ich sypialni w Saint-Cloud, Claire Renard usłyszała, jak mąż mówi jej przez telefon, że powinna po prostu zadzwonić po usługę przewozu osób i przestać psuć matce urodziny.
Na zewnątrz burza trzęsła okiennicami i zalewała kilka ulic w departamencie Hauts-de-Seine. Claire, w dziewiątym miesiącu ciąży, była sama. Victor Lemaire pojechał do luksusowej posiadłości niedaleko Deauville, aby świętować 64. urodziny swojej matki Hélène, z około trzydziestoma gośćmi, szefem kuchni z gwiazdką Michelin i wygórowanymi cenami wina.
Od miesiąca Victor powtarzał jej, że jest zbyt nerwowa i zbyt wymagająca. Zaczęła wątpić w siebie. Ale skurcz zgiął ją wpół i oddzwoniła do Victora.
Odebrał po ośmiu sygnałach. Za nim słychać było muzykę, śmiech i brzęk kieliszków.
„Victorze, właśnie odeszły mi wody. Skurcze są bardzo krótkie. Proszę, wróć”.
Zapadła cisza. Przez chwilę Claire myślała, że wpadnie w panikę, złapie kluczyki i odejdzie.
„Mówisz poważnie?”
Jego głos nie wyrażał strachu. Tylko irytację.
„Nie mogę prowadzić. Droga jest niebezpieczna. Potrzebuję cię”.
„Zadzwoń po wspólny przejazd”.
„Victorze…”
„Moja mama obchodzi 64. urodziny. Wszyscy tu są. Nie rób sceny tylko dlatego, że cierpisz”.
Claire spojrzała na swoją przemoczoną koszulę nocną.
„Twój syn się rodzi”.
„To zachowuj się jak dorosły i idź na oddział położniczy. Nie psuj wieczoru”.
Rozłączył się.
Cisza była bardziej gwałtowna niż grzmot. Kolejny skurcz przypomniał jej, że nie może sobie pozwolić na zasłabnięcie, kiedy jej dziecko jest od niej zależne.
Fotelik samochodowy znajdował się w SUV-ie Victora. Wszystkie usługi przewozowe zostały odwołane z powodu zalanych dróg, a służby ratunkowe ogłaszały wyjątkowo długi czas oczekiwania. Claire naciągnęła płaszcz na koszulę nocną i zeszła na dół, trzymając się poręczy.
Kiedy otworzyła drzwi, lodowaty podmuch zaparł jej dech w piersiach. Woda spływała po schodach. Podeszła do furtki, mając nadzieję, że sąsiad zobaczy światło lub usłyszy jej krzyki. Ale okolica wydawała się opustoszała, zamknięta za okiennicami.
„Pomocy!”
Wiatr porwał jej głos.
Zrobiła jeszcze kilka kroków, ale nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Kolana uderzyły o chodnik. Instynktownie zasłoniła brzuch i pomyślała o małym niebieskim kocyku z haftowanymi gwiazdkami, który sama kupiła, bo Victor uznał cenę za „śmieszną jak na skrawek materiału”.
„Wybacz mi, kochanie” – mruknęła.
Czarny sedan zatrzymał się obok niej. Siwowłosy mężczyzna wysiadł bez parasola i rzucił się w stronę chodnika.
„Claire!”
Zawołał jej imię, jakby od lat nosił je w sercu. Uklęknął w wodzie, objął ją ramieniem i wziął za rękę.
„Zostań ze mną. Proszę, zostań ze mną”.
Kierowca podbiegł.
