„Chcieliśmy tylko nie wpaść w panikę”.
Clara wyjęła telefon z kieszeni.
„To dlaczego powiedziałaś, że jak tylko dom zostanie sprzedany, wyślesz mamę do kliniki?”
Julien zamarł.
„O czym ty mówisz?”
„Nagrałam cię”.
Odtworzyła plik audio.
Głos Geneviève wypełnił salon.
„Kiedy dostanie podpis, Élodie nie będzie mogła niczego udowodnić. Julien poprosi o badanie psychiatryczne. Powiemy, że porzuciła dzieci po śmierci Henriego”.
Potem głos mojego męża:
„A jeśli znajdzie notariusza?”
„Nie znajdzie. Przechwyciłem listy. Po sprzedaży powiemy, że sfałszowała akt własności z Henrim”.
Rozmowa trwała dalej.
Julien wyjaśnił, że część pieniędzy przeznaczy na spłatę wierzycieli. Geneviève zażądała wpłaty pewnej kwoty na konto w jej imieniu.
W końcu moja teściowa wypowiedziała zdanie, które sprawiło, że nawet kupujący odwrócił wzrok:
„Élodie służyła nam piętnaście lat. Z pewnością może nam służyć ostatni raz”.
Clara zatrzymała nagranie.
„Dziadek kazał mi nigdy nie pozwalać tacie korzystać z telefonu. Powiedział, że pewnego dnia będę musiał nagrać prawdę”.
Geneviève rzuciła się w jej stronę, ale komornik interweniował.
„Nikt nie opuści tego pokoju” – oznajmił. „Policja nadchodzi”.
Julien próbował odzyskać sfałszowane pełnomocnictwo. Maître Varenne natychmiast schował je do teczki.
„Ten dokument stanowi teraz dowód”.
„Nie macie prawa nas zatrzymywać!” – krzyknął Julien.
„Być może” – odpowiedziałem. „Ale mam prawo poprosić was o opuszczenie mojego domu”.
Odwrócił się do mnie z niedowierzaniem.
„Nie możecie wyrzucić mojej matki”.
Geneviève zdawała się odzyskiwać panowanie nad sobą.
„Mieszkam tu od piętnastu lat. Mam swoje prawa”.
„Ja też tu mieszkam od piętnastu lat. To nie powstrzymało cię przed rzucaniem moich ubrań na chodnik”.
„Jestem wdową po Henrim”.
„I jestem kobietą, która zapłaciła za ten dom”.
Maxime powoli schodził po schodach.
Miał zaledwie dwanaście lat, ale rozumiał, o co chodzi.
„Tato, dlaczego powiedziałeś, że mama nas porzuciła, skoro jej walizki wciąż stoją przed drzwiami?”
Julien otworzył usta, ale nie wydobył z siebie żadnego dźwięku.
Policja przyjechała kilka minut później. Po sprawdzeniu pełnomocnictwa, e-maili i nagrania Clary, funkcjonariusze poprosili Juliena, aby poszedł z nimi.
Geneviève zaczęła krzyczeć, że to spór rodzinny, a nie przestępstwo.
„Podrobienie podpisu w celu sprzedaży cudzej nieruchomości nie jest spórem rodzinnym” – odpowiedział jeden z policjantów.
Kupujący twierdził, że nie wiedział o oszustwie. Jednak późniejsze śledztwo wykazało, że potajemnie zgodził się zapłacić Julienowi część ceny.
Sprzedaż została natychmiast anulowana.
