„Zablokowałaś karty?” powtórzyła Camille, ciszej.
Julien spojrzał na nią płonąco.
„A co cię to obchodzi?”
Cofnęła się o krok.
Ten gest powiedział mi więcej niż jakiekolwiek wyznanie.
Camille nie była nową królową jego życia.
Była kolejną kobietą, którą już zaczął terroryzować.
„Tak”, odpowiedziałam. „Zablokowałam je wszystkie. Moje, oczywiście”.
Julien zacisnął szczękę.
„Były na dom”.
„Więc już ich nie potrzebujesz. Już tu nie mieszkasz”.
Geneviève podniosła głos.
„Mój syn dołożył się do tego domu!”
Skrzyżowałam ramiona.
„Dorzucił frytkownicę, głośnik Bluetooth i trzy miesiące obietnic. Wszystko jest w pudełku numer cztery”.
Marion zakryła usta, żeby powstrzymać śmiech. Jej matka uderzyła ją w ramię.
„Marion!”
„Przepraszam, mamo, ale była grzeczna”.
Julien podszedł do mnie.
„Claire, nie prowokuj mnie”.
Wcześniej to zdanie zniżyłoby mój głos.
Tego dnia skierowałam kamerę monitoringu nad garażem.
„Wszystko jest nagrywane”.
Zatrzymał się.
Odwaga wielu mężczyzn trwa tylko do momentu, aż pojawi się dowód.
Camille spojrzała na kamerę, potem na pudła, a potem na Juliena.
„Mówiłeś mi, że ten dom jest twój”.
Cisza była cudowna.
Bolesna, tak.
Ale cudowna.
Julien odpowiedział zbyt szybko:
„Nigdy tego nie powiedziałem”.
CZĘŚĆ 3
„Tak”, powiedziała Camille. Powiedziałaś mi, że Claire zostanie „na jakiś czas”, podczas gdy ty będziesz rozwiązywać problemy po rozstaniu. Powiedziałaś mi, że kupiliście razem dom.
Zaśmiałam się.
Nie mogłam się powstrzymać.
„Separacja? To kreatywne. Wczoraj wieczorem pierwszy raz dowiedziałam się o naszej separacji. I to przez SMS-a”.
Wtrąciła się Geneviève.
„Camille, nie słuchaj jej. Claire manipulowała wszystkim od samego początku”.
„Ja też manipulowałam ratuszem?” – zapytałam.
Wszyscy na mnie spojrzeli.
Wyjęłam teczkę z jednego z pudeł.
Julien zbladł.
„Co to jest?”
„Nasz akt ślubu. Ważny. Bez rozwodu. Bez separacji. Bez podpisanej umowy. Nic.”
Camille zamarła.
„Ale… pobraliśmy się wczoraj”.
„W takim razie gratulacje” – powiedziałam. „Poza tym, że jest niewierny, może być bigamistą”.
Julien wybuchnął.
„Nie gadaj bzdur!”
„Nie ja to powiem. Zrobi to prawnik”.
Camille powoli zdjęła obrączkę.
Był cienki, prosty, jasnozłoty.
Nie wyglądał, jakby pochodził z dobrego jubilera.
Wyglądał, jakby został kupiony w pośpiechu.
„Mówiłeś mi, że rozwód jest sfinalizowany” – mruknęła.
Głos Juliena zmienił się w jednej chwili.
Zciszył go.
Złagodził.
Tym samym głosem, którego używał tyle razy, żeby przekonać mnie do spłacenia „jeszcze jednego długu”.
„Kochana, to formalność. Claire jest zraniona. Chce, żebyś zwątpiła w siebie”.
W tym momencie poczułam coś dziwnego.
Nie do końca współczucie.
Bardziej rozpoznanie.
Dostrzegłam na twarzy Camille to samo zmieszanie, które nosiłam w sobie od lat: mieszankę wstydu, strachu i pragnienia, żeby wierzyć, że musi być jakieś wytłumaczenie dla tego, że nie zaakceptowałam tego, że wpadliśmy w pułapkę.
„Camille” – powiedziałam – „czy wiedziałaś, że on nadal używa moich kart bankowych?”
Powoli pokręciła głową.
„Powiedział mi, że to jego karty firmowe”.
„A ty wiedziałaś, że podróż do Nicei została opłacona moją kartą podróżną?”
Julien krzyknął:
„Zamknij się!”
Camille podskoczyła.
Ja nie.
Zbyt wiele razy słyszałam jego prawdziwy głos.
„Skrzynka numer sześć” – powiedziałam, wskazując na skrzynkę przy bramce. Oto twoje wydrukowane rachunki, Julien. Rachunek z hotelu, romantyczna kolacja, butelki, zdjęcia ślubne na prywatnej plaży, a nawet dopłata za „apartament dla nowożeńców”.
Geneviève chwyciła się za pierś.
„Zapłaciłaś za swój ślub pieniędzmi Claire?”
Julien spiorunował ją wzrokiem.
„Mamo, ty też nie zaczynaj”.
„Nie mów tak do mnie!”
„To nie stawaj po jej stronie!”
Ten krzyk sprawił, że Camille spuściła wzrok.
I wtedy zrozumiałam.
Miesiąc miodowy już się skończył.
